Saib Təbrizi: Eşq
شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماستموج شراب، سرخی سرهای باب ماست
Qəzəl 1864کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟خونی که می خوریم زیاد از دهان ماست
Qəzəl 1866در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاستدر یتیم را ز صدف گاهواره هاست
Qəzəl 1867آتش کباب کرده یاقوت آن لب استچشم سهیل در پی آن سیب غبغب است
Qəzəl 187در دل هر قطره آماده است دریایی مراهست در هر دانه ای دام تماشایی مرا
Qəzəl 1871آن خال لب ستاره صبح قیامت استعمر دوباره سایه آن سرو قامت است
Qəzəl 1875Üzünə zülfünü salsan, daha ənbər nə gərək?Bu odun şöləsi var, indi səməndər nə gərək?
Qəzəl 1876با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟با خط و زلف، سنبل و ریحان چه حاجت است؟
Qəzəl 1878تازه است دایم از سیهی داغ عندلیبدر گلشنی که زاغ و زغن بی نهایت است
Qəzəl 1882خال لب تو داغ دل آب کوثرستپنهان تبسمت نمک شور محشرست
Qəzəl 1886Eşq dərdilə ölərsənsə, bu, dünyaya dəyər,Xızrın o, ömrünə, ya hökmi-Məsihayə dəyər.
Qəzəl 1888دیوانه خموش به عاقل برابرستدریای آرمیده به ساحل برابرست
Qəzəl 1890زلف معنبر تو به صد جان برابرستاین مصرع بلند به دیوان برابرست
Qəzəl 1892با آب خضر آن خط شبگون برابرستلفظی که تازه است به مضمون برابرست
Qəzəl 1895با ما یکی است هر که ز مردم جداترستدرمان ماست هر که به درد آشناترست
Qəzəl 1896از شادی جهان غم دلدار خوشترستاین است آن غمی که ز غمخوار خوشترست
Qəzəl 1900آیینه دار روی تو شرم و حیا بس استپهلونشین سرو تو بند قبا بس است
Qəzəl 1903صبح امید من نفس سرد من بس استچشم سفید، روزن بیت الحزن بس است
Qəzəl 1904Olub ol qara saçın, gör, necə heyranı odun,Hindliyə məskən olubdur həmişə yanı odun.
Qəzəl 1906با قرب یار رشته جان در کشاکش استدر عین بحر، موج همان در کشاکش است
Qəzəl 1908نقشم به باد داد، نگار اینچنین خوش استخونم به خاک ریخت، بهار اینچنین خوش است
Qəzəl 1909Neçə qəlbi şişətək vurdu daşa, eylədi zar,Bu ki əfsanə imiş, “yar ürəyi nazik olar”.
Qəzəl 1911روی تو برق خرمن آسایش دل استزلف تو تازیانه جانهای غافل است
Qəzəl 1912Bu həyat çeşməsi o gül üzünün şəbnəmidir,Zülfünün ətri yayılmış, elə ənbər kimidir.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.