Saib Təbrizi: Eşq
لب بسته ما بیخبر از راز جهان نیستبسیار بود حرف کسی را که زبان نیست
Qəzəl 2189بوی سر زلف تو به شیدایی من نیستآوازه حسن تو به رسوایی من نیست
Qəzəl 219دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله رامی کند در هفته ای گل خنده یکساله را
Qəzəl 2190در موج پریشانی ما فاصله ای نیستامروز به جمعیت ما سلسله ای نیست
Qəzəl 2191در معرکه عشق ز جرأت خبری نیستغیر از سپر انداختن اینجا سپری نیست
Qəzəl 2194در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشتلیک از ته دل روی توجه به نشان داشت
Qəzəl 2195رگ در تنت از پاکی گوهر نتوان یافتدر آینه صاف تو جوهر نتوان یافت
Qəzəl 2199از ناخن دخل آنچه به رخسار سخن رفتاز کاوش غم بر دل بی کینه من رفت
Qəzəl 2200ای زلف تو شیرازه دیوان قیامتهم سلسله، هم سلسله جنبان قیامت
Qəzəl 2201قد تو کجا و قد رعنای قیامتاین جامه بلندست به بالای قیامت
Qəzəl 2204این چه خط است و این چه رخسارستاین چه آیینه، این چه زنگارست
Qəzəl 2209سر زهاد خشک بی شورستلب دلمردگان لب گورست
Qəzəl 221نیست در طالع قدوم میهمان این خانه راسیل بردارد مگر از خاک، این ویرانه را
Qəzəl 2211می گلرنگ خونی رازستلب ساغر خموش غمازست
Qəzəl 2214سفر اهل شوق در وطن استخلوت اهل دل در انجمن است
Qəzəl 2219لطف و قهر زمانه هر دو یکی استگره دام و دانه هر دو یکی است
Qəzəl 222می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه راشمع می گردد در اینجا گرد سر پروانه را
Qəzəl 2220آب خضر و می شبانه یکی استمستی و عمر جاودانه یکی است
Qəzəl 2223از خودگذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بی کنارست
Qəzəl 2224از خود گذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست
Qəzəl 2227از غیرت رکابت از دیده خون روان استاما چه می توان کرد پای تو در میان است!
Qəzəl 2228بود و نمود عاشق، از آب و تاب حسن استگر ذره را وجودی است، از آفتاب حسن است
Qəzəl 2229Yaz çağı bülbül ötər, həm də ki, bağban sevinər,Gül olar nəğməsinə bülbülün heyran, sevinər,
Qəzəl 223Oynadar, vallah, yerimdən nəğmə mən divanəni,Mütrübün nazı verər axır selə bu xanəni.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.