Qəzəl 2454

حسرت از منقار خون‌آلود بلبل می‌چکدپاکدامانی چون شبنم از رخ گل می‌چکد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2460

هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماندعقده ای کز پیچ و تاب زلف در دل ماندماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2462

عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماندبس که پر زد درقفس این مرغ از پرواز ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2465

بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه مانددور گردیها زمعشوق از من دیوانه ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2469

آبها آیینه سرو خرامان تواندبادها مشاطه زلف پریشان تواند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2479

حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اندچشمه آیینه را خس‌پوش جوهر کرده‌اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2480

Yəqin o bal gülüşə süd qatılıb, bir də şəkərCan alan ləblər isə duzludu, bilsən, nə qədər?!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2482

خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اندآتش سوزنده را بر خود گلستان کرده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2485

از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اندخویش را از آب حیوان در سراب افکنده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2489

از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلندمهر خاموشی در آتش چون زند بر لب سپند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2490

تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمندبر فلک ماه تمام از هاله شد زناربند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2491

پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟در تماشاگاه او پا در حنا دارد سپند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2492

از دل سنگین لیلی کعبه جان ساختنداز غبار خاطر مجنون بیابان ساختند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2497

هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زندچون سر منصور مهر خویش بر بالا زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2499

ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزندچون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 250

حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ماگردش چشمی بود بس حلقه زنجیر ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2500

جام خالی غوطه در خُم بی‌محابا می‌زندابر چون بی‌آب شد بر قلب دریا می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2501

نه همین بر قلب ایمان یا دل ما می‌زنددزد خال او شبی خود را به صد جا می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2505

با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2506

چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو می‌زندغنچه در پیش گل روی تو زانو می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2507

شانه چون بر زلف خود آن عنبرین‌مو می‌زنددر بیابان داغ‌های لاله را بو می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2508

دامن آنها کز گران‌جانان دنیا می‌کشندبار کوه قاف آسان همچو عنقا می‌کشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2516

هر که چین منع از ابروی دربان وا کنداز دم عقرب گره را هم به دندان وا کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2517

Zülfünün ətriylə şanə sərbəsər ənbər olar,Gözlərində sürmələr dil-dil ötən dilbər olar.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.