Saib Təbrizi: Eşq
شاخی که چار فصل پر از میوه و گل استدست ز کار رفته اهل توکل است
Qəzəl 1914کام از تو هر که یافت سلیمان عالم استدستی که در میان تو شد حلقه خاتم است
Qəzəl 1918در زیر تیغ یار که سرها در او گم استداریم حیرتی که نظرها در او گم است
Qəzəl 1927مرگ سبکروان ، طلب آرمیدن استچون نبض، زندگانی ما در تپیدن است
Qəzəl 1930از خون چو داغ لاله حصار دل من استهر که بوی خون شنوی منزل من است
Qəzəl 1931چشم اثر به گریه مستانه من استخط نجات بر لب پیمانه من است
Qəzəl 1934طومار زلف شرح پریشانی من استآیینه فرد دفتر حیرانی من است
Qəzəl 1936در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشقپیوسته همچو زلف، سرش در کنار اوست
Qəzəl 1938سرچشمه حیات لب می چکان اوستعمر دوباره سایه سرو روان اوست
Qəzəl 1940شاهنشهی است عشق که عالم گدای اوستبرخاست هر که از سر عالم لوای اوست
Qəzəl 1946پوچ است هر سری که نه در وی هوای توستسهوست سجده ای که نه بر خاک پای توست
Qəzəl 1947لعل لب پیاله می آبدار ازوستجوش صباحت گل روی بهار ازوست
Qəzəl 1950Mən nə təxtü-tac, nə də mülki-Süleyman istərəm.Kaş ki, məndən razı qalsın nazlı canan, istərəm.
Qəzəl 1953جام شراب مرهم دلهای خسته استخورشید مومیایی ماه شکسته است
Qəzəl 1956پیری اگر چه بال و پرم را شکسته استپای جهان نورد خیالم نبسته است
Qəzəl 1959آن کس که تاج را به فریدون گذاشته استسودای عشق در سر مجنون گذاشته است
Qəzəl 196نیست پروای فنای خود دل وارسته راتیغ خضر راه باشد دست از جان شسته را
Qəzəl 1960یک دل هزار زخم نمایان نداشته استیک گل زمین هزار خیابان نداشته است
Qəzəl 1966زلفش به هر دو دست عنانم گرفته استابروی او به پشت کمانم گرفته است
Qəzəl 1968نقش و نگار دشمن دلهای ساده استجوهر به چشم آینه موی زیاده است
Qəzəl 1970دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده استپرهیز را شکسته به جا اوفتاده است
Qəzəl 1971عشقم هنوز جای به گلخن نداده استبرقم هنوز بوسه به خرمن نداده است
Qəzəl 1974شیرین تبسمی که مرا راه دین زده استاز موم، مهر بر دهن انگبین زده است
Qəzəl 1975تا زلف او به باد صبا آشنا شده استاز دست دل عنان صبوری رها شده است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.