Saib Təbrizi: Eşq
سخن ز مهر و وفا با تو بی وفا گفتنبود به گوش گران حرف بی صدا گفتن
Qəzəl 6319گرفتم این که نظر باز می توان کردنبه بال چشم چه پرواز می توان کردن؟
Qəzəl 632احاطه کرد خط آن آفتاب تابان راگرفت خیل پری در میان سلیمان را
Qəzəl 6320ز عشق صبر تمنا نمی توان کردنقرار در دل دریا نمی توان کردن
Qəzəl 6324خوش است فصل بهاران شراب نوشیدنبه روی سبزه و گل همچو آب غلطیدن
Qəzəl 6326مباش درصدد بی شمار خندیدنکه صبح باخت نفس از دوبار خندیدن
Qəzəl 633Qapını bağlayacaq bağban, əgər gəlsə bahar,Ağ gülü pambıq edib öz qulağın güllə tıxar.
Qəzəl 6330مرا ز لاله چراغ نظر شود روشنز قرب سوخته جانان شرر شود روشن
Qəzəl 6332نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کنشکسته قلم صنع را تماشا کن
Qəzəl 6334شکوه عشق جهانگیر را تماشا کندلی ز سنگ کن این شیر را تماشا کن
Qəzəl 6337دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن
Qəzəl 634لبت به خون جگر شسته روی مرجان راخط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را
Qəzəl 635ببین به دور لبش خط عنبرافشان راکه چون شراب برون داده راز پنهان را
Qəzəl 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرونچه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون
Qəzəl 636بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان راکه سهم شیر نگهبان بود نیستان را
Qəzəl 6360خون دل است باده گلفام عاشقانچون لاله داغدار بود کام عاشقان
Qəzəl 6370دلهای صیقلی بود آیینه دار حسنآیینه چشم شور بود در دیار حسن
Qəzəl 6371دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسنکآیینه شکسته چراغان شود ز حسن
Qəzəl 638گرفت خط تو دلهای بی قراران راغبار، جامه فتح است خاکساران را
Qəzəl 6383از خود برون نرفته هوای سفر مکناین راه را به پای زمینگیر سر مکن
Qəzəl 6403شد خشک از گشودن لب آبروی منآخر چو غنچه جام تهی شد سبوی من
Qəzəl 6407گریان ز کوی او دل ما می رود برونزین باغ، آب رو به قفا می رود برون
Qəzəl 6408از تن خجل ز شرم گنه رفت جان برونچون ناوک کجی که رود از کمان برون
Qəzəl 6411در انتهای کار خود از ابتدا ببینزان پیشتر که خاک شوی زیر پا ببین
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.