Qəzəl 1842

غرور حسن به خط از دماغ یار نرفتز ترکتاز خزان زین چمن بهار نرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1844

سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفتدو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1846

ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفتقیامت از لب چون پسته تو شور گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1847

خطش عنان تصرف ز دست خال گرفتبه خوش سیاه دلی ملک انتقال گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1848

ز نوبهار جهان زینت تمام گرفتشکوفه روی زمین را به سیم خام گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1851

با زلف پر شکن دل نادیده کام ساختاز دانه مرغ ما به گرههای دام ساخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1853

سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریختدردی که ماند بر جگر لاله زار ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1856

دندان نماند و حرف طرازی همان بجاستبرچیده گشت مهره و بازی همان بجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1862

شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماستموج شراب، سرخی سرهای باب ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1864

کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟خونی که می خوریم زیاد از دهان ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1866

در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاستدر یتیم را ز صدف گاهواره هاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1867

آتش کباب کرده یاقوت آن لب استچشم سهیل در پی آن سیب غبغب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 187

در دل هر قطره آماده است دریایی مراهست در هر دانه ای دام تماشایی مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1871

آن خال لب ستاره صبح قیامت استعمر دوباره سایه آن سرو قامت است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1875

Üzünə zülfünü salsan, daha ənbər nə gərək?Bu odun şöləsi var, indi səməndər nə gərək?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1876

با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟با خط و زلف، سنبل و ریحان چه حاجت است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1878

تازه است دایم از سیهی داغ عندلیبدر گلشنی که زاغ و زغن بی نهایت است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1882

خال لب تو داغ دل آب کوثرستپنهان تبسمت نمک شور محشرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1886

Eşq dərdilə ölərsənsə, bu, dünyaya dəyər,Xızrın o, ömrünə, ya hökmi-Məsihayə dəyər.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1888

دیوانه خموش به عاقل برابرستدریای آرمیده به ساحل برابرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1890

زلف معنبر تو به صد جان برابرستاین مصرع بلند به دیوان برابرست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1892

با آب خضر آن خط شبگون برابرستلفظی که تازه است به مضمون برابرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1895

با ما یکی است هر که ز مردم جداترستدرمان ماست هر که به درد آشناترست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1896

از شادی جهان غم دلدار خوشترستاین است آن غمی که ز غمخوار خوشترست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.