Eşq
غرور حسن به خط از دماغ یار نرفتز ترکتاز خزان زین چمن بهار نرفت
Qəzəl 1844سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفتدو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت
Qəzəl 1846ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفتقیامت از لب چون پسته تو شور گرفت
Qəzəl 1847خطش عنان تصرف ز دست خال گرفتبه خوش سیاه دلی ملک انتقال گرفت
Qəzəl 1848ز نوبهار جهان زینت تمام گرفتشکوفه روی زمین را به سیم خام گرفت
Qəzəl 1851با زلف پر شکن دل نادیده کام ساختاز دانه مرغ ما به گرههای دام ساخت
Qəzəl 1853سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریختدردی که ماند بر جگر لاله زار ریخت
Qəzəl 1856دندان نماند و حرف طرازی همان بجاستبرچیده گشت مهره و بازی همان بجاست
Qəzəl 1862شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماستموج شراب، سرخی سرهای باب ماست
Qəzəl 1864کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟خونی که می خوریم زیاد از دهان ماست
Qəzəl 1866در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاستدر یتیم را ز صدف گاهواره هاست
Qəzəl 1867آتش کباب کرده یاقوت آن لب استچشم سهیل در پی آن سیب غبغب است
Qəzəl 187در دل هر قطره آماده است دریایی مراهست در هر دانه ای دام تماشایی مرا
Qəzəl 1871آن خال لب ستاره صبح قیامت استعمر دوباره سایه آن سرو قامت است
Qəzəl 1875Üzünə zülfünü salsan, daha ənbər nə gərək?Bu odun şöləsi var, indi səməndər nə gərək?
Qəzəl 1876با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟با خط و زلف، سنبل و ریحان چه حاجت است؟
Qəzəl 1878تازه است دایم از سیهی داغ عندلیبدر گلشنی که زاغ و زغن بی نهایت است
Qəzəl 1882خال لب تو داغ دل آب کوثرستپنهان تبسمت نمک شور محشرست
Qəzəl 1886Eşq dərdilə ölərsənsə, bu, dünyaya dəyər,Xızrın o, ömrünə, ya hökmi-Məsihayə dəyər.
Qəzəl 1888دیوانه خموش به عاقل برابرستدریای آرمیده به ساحل برابرست
Qəzəl 1890زلف معنبر تو به صد جان برابرستاین مصرع بلند به دیوان برابرست
Qəzəl 1892با آب خضر آن خط شبگون برابرستلفظی که تازه است به مضمون برابرست
Qəzəl 1895با ما یکی است هر که ز مردم جداترستدرمان ماست هر که به درد آشناترست
Qəzəl 1896از شادی جهان غم دلدار خوشترستاین است آن غمی که ز غمخوار خوشترست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.