Qəzəl 1622

دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشتراه چون شانه در آن زلف معنبر می داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1624

دار ازان چوب به پیش ره منصور گذاشتکه قدم از ره باریک ادب دور گذاشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1626

پشت آیینه بود پرده مستوری زشتزاهد از کعبه همان به که نیاید به کنشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1629

باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشتنتوان تند به اوراق خزان دیده گذشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1630

از سر خرده جان، سخت دلیرانه گذشتآفرین باد به پروانه که مردانه گذشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1640

پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفتبرق در خرمنم از شعله آواز گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1642

لب لعل تو ز خون دل من جام گرفتسرو قد تو ز آغوش من اندام گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1645

که این نمک ز تبسم در آتشم انداخت؟که شور در دل و جان مشوشم انداخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1646

بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداختگهر ز شرم لبت سنگ در دهان انداخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1653

اگر ز عالم تسلیم گوشه ای داریبهشت و طوبی و حوران خوش لقا اینجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1656

Qəzəbin, lütfün oxursan qaşlarından ol yarın,Hər bağın abadlığın söylər üzü bağbanların.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1662

غبار هستی ما پرده دار سیلاب استکتان طاقت ما شیر مست مهتاب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1663

ریاض هستی ما سبز از می ناب استبنای زندگی ما چو خضر بر آب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1664

خراب حالی ما از درازی دست استز همت است که دیوار ما چنین پست است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1670

نهال شمع ز سبزی ازان برومندستکه دایم از پر پروانه برگ پیوندست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1671

بنای صبر که همسنگ کوه الوندستبه یک اشاره موی میان او بندست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1673

O qədər heyran olub indi o dildar özünə,Baxsa da aynaya, o qalmış intizar özünə.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1675

درین دو هفته که زاینده رود سرشارستپلی است آن طرف آب، هر که هشیارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1680

به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرستگره شود به گلو گریه ای که بیجگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1685

ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرستغبار خاطر ارباب فقر اکسیرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1688

چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزستمدام ساغرش از صاف عیش لبریزست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1690

مرا ز دور تماشای خط یار بس استکه برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1693

به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش استز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1694

تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش استسپند مضطرب و مجمر آرمیده خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.