Eşq
چون نور رخت از همه سو ظاهر و پیداستذرات جهان را بولای تو تولاست
Qəzəl 67خورشید منور ز جمال تو هویداستدر مشرب عذب تو چه گویم که چه سرهاست؟
Qəzəl 68دوست در مجلس جان آمد و محفل آراستشیوها کرد که هرگز بصفت ناید راست
Qəzəl 72عشق و مستوری و مستی چو نمی آید راستاین جمالیست که از جمله جهان جان تر است
Qəzəl 73معراج عاشقی، که فنا در پی فناستدر طور عشق شیوه مستان کبریاست
Qəzəl 74مهربان یار وفاپیشه کجا رفت و کجاست؟که جمالش همگی نور دل و دیده ماست
Qəzəl 75«و هُوَ مَعَکُم» گفت از این معنی چه خواست؟یعنی جانها در بقای حق فناست
Qəzəl 76یک سخن از قول اخوان الصفاست:سر بکوب آنرا که سرش نیست راست
Qəzəl 77در همه روی زمین یک دل هشیار کجاست؟تا بگویم بیقین منزل آن یار کجاست
Qəzəl 78جان گنه کار است و مجرم، رحمت جانان کجاست؟قصه طغیان ز حد شد، سوره غفران کجاست؟
Qəzəl 79در خاکدان دهر دلی شادمان کجاست؟یک دل که ایمنست ز غم در جهان کجاست؟
Qəzəl 80دلدار یار ماست، غمش غمگسار ماستدر غار وحدتیم و همو یار غار ماست
Qəzəl 81مقصود ما ز ملک جهان وصل یار ماستاین کار اگر برآید، پس کار کار ماست
Qəzəl 83شور جهان ز شکر آن دلستان ماستدل ارغنون و روی تو چون ارغوان ماست
Qəzəl 84دیده ام تا بر رخ آن گل عذار افتاده استاشک سرخم بر رخ زرد آشکار افتاده است
Qəzəl 86دستم بدست گیر، که دل توبه کارتستجان را نگاه دار، که جان یار غارتست
Qəzəl 88جاودان، هرکه ترا دید بعالم شادستعاشق روی تو از هر دو جهان آزادست
Qəzəl 89شفای جان مرا چیست؟ کز من آزردستکنون که خون دلم ریخت، جان و دل بر دست
Qəzəl 90دل چه دیدست؟ که دیوانه آن یار شدستجان چه نوشید؟ که پیمانه اسرار شدست
Qəzəl 91روی زمین لعل بدخشان شدستجرعه ما قلزم و عمان شدست
Qəzəl 93بازم نمکی بر جگر ریش رسیدستصد گونه بلا بر من درویش رسیدست
Qəzəl 94آن را که قبله اش رخ خورشید انورستاعراض گر کند، بهمه روی کافرست
Qəzəl 95از هرچه هست ذکر جمال تو خوشترستحسن تو مظهر آمد و عشاق مظهرست
Qəzəl 96اگر در مغز، اگر در پوست یارستبهرجایی که هست آن یار غارست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.