Qəzəl 197

علت غایی ز امر کن فکان ما بوده‌ایمجمله اشیا را حقیقت، جسم و جان ما بوده‌ایم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 198

ما مرید پیر دیر و ساکن میخانه‌ایمهمدم دُردی‌کشان و ساغر و پیمانه‌ایم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 200

صلاح از ما مجو زاهد که ما رندیم و قلاشیمگهی دُردی‌کش میخانه گه سرخیل اوباشیم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 201

با روی او مگو که ز گلزار فارغیمکز هستی دو کون به یکبار فارغیم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 205

ناوک غمزه هر دمم می زند از کمین کمانزین دو بلا کجا روم کشت مرا هم این هم آن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 208

ای جمالت گشته پیدا در نهان خویشتنوی رخت گردیده پیدا در عیان خویشتن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 209

به کوی یار می‌باید به چشم خون‌فشان رفتنکه دست خشک نتوان جانب آن آستان رفتن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 210

حدیث لعل تو نتوان بدین زبان گفتنبدین زبان سخن جان نمی توان گفتن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 211

تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردنولیکن من ز تو مشکل توانم دل بری کردن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 214

گفته بودی با تو کار من به سر خواهد شدنکار سر سهل است اگر کارم به سر خواهد شدن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 215

طالب یار، اول او را یار می‌باید شدنبعد از آن با عشق او، در کار می‌باید شدن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 216

من ز عشق یار نتوانم به جان بازآمدنزانکه هست آیین من در عشق جانباز آمدن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 217

نه چرخ دیده نه سیاره از بدایت حسنملک صفت بشری چون تو در نهایت حسن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 219

گر طالب بقایی اول فنا طلب کنواندر فنای مطلق عین بقا طلب کن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 220

بیا ای گنج بی پایان، چو خود ما را توانگر کنمس بی قیمت ما را به اکسیر نظر زر کن

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 221

ای دل ار پختهٔ عشقی، طمعِ خام مکنهمدمِ باده شو و جز هوسِ جام مکن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 222

قصد زلف یار داری در سر ای دل هی مکنمرد این سودا نه ای با دلبر ای دل هی مکن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 223

با بخت سعد یارم چون هست یار با منشادی چو آن من شد، غم را چه کار با من؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 224

گل ز خجالت آب شد پیش رخ نگار منسرخ برآمد از حیا لاله ز شرم یار من

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 225

گر شبی بازآید از در شمع جان افروز منبر چراغ مهر و نور صبح خندد روز من

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 226

ای دهانت پسته خندان منخاک پایت چشمه حیوان من

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 228

ای در بلا فتاده دل مبتلای منکس را مباد هیچ بلا چون بلای من

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 231

آن که ماه از شرم رویش بی نقاب آید برونوز گریبانش سحرگه آفتاب آید برون

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 232

روی خداست ای صنم روی تو، رای من ببینوز رخ همچو مصحفت فال برای من ببین

İmadəddin Nəsimi2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.