Eşq
شب قدر بی قراران سر زلف یار باشدمه عید نیکبختان رخ آن نگار باشد
Qəzəl 96مأوای غمت جز دل پردرد نباشدتشریف بلا جامه هر مرد نباشد
Qəzəl 97خوبی و بتا از تو جفا دور نباشدور جور کنی هست روا دور نباشد
Qəzəl 98در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشدجان و جهان چه ارزد یا سیم و زر چه باشد
Qəzəl 99چه نکته بود که ناگه ز غیب پیدا شدهر آنکه واقف این نکته گشت شیدا شد
Qəzəl 100ندانم تا دگربار این دل ریشم چه شیدا شدمگر عکس رخ دلبر به جان باز آشکارا شد
Qəzəl 101ای که رخت به روشنی غیرت آفتاب شدخفته ز شرم مردمی چشم خوشت به خواب شد
Qəzəl 102مهر رخسار تو داغ عشق بر دل میکشدسنبل زلف تو، مه را در سلاسل میکشد
Qəzəl 104آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمدوان زهره سعادت در چنگ ما درآمد
Qəzəl 107بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمدرها کن فکر خام ای دل که می در خُم به جوش آمد
Qəzəl 108گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمدزهی فالی که تفسیرش همه حسن و جمال آمد
Qəzəl 109چنین که چهره خوب تو دلبری داندنه حسن حور و نه رخساره پری داند
Qəzəl 110دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتوانداسیر عشق، می یاری تواند کرد، نتواند
Qəzəl 111عارفان از دو جهان صحبت جانان طلبندتنگ چشمان گدا ملک سلیمان طلبند
Qəzəl 114عشاق، هوای رخ زیبای تو دارندزانروی چو منصور همه بر سر دارند
Qəzəl 115کیست که از ره کرم حاجت ما روا کندواقف حال ما شود، چاره کار ما کند
Qəzəl 117دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟بنده داد از دست سلطان حاش لله چون کند؟
Qəzəl 118یار ما صاحب حسن است جفا چون نکندمی کند، خوب، جفا دلبر ما، چون نکند
Qəzəl 119چشمی که جز مطالعه روی او کندآن به که بر جهان در منظر فرو کند
Qəzəl 120ماه بدر از روی خورشیدم حکایت میکندوین سخن در جان اهل دل سرایت میکند
Qəzəl 121عقل را سودای گیسوی تو مجنون میکندفکر آن زنجیر پر سودا عجب چون میکند
Qəzəl 123عارفان روی تو را نور یقین میخوانندعروه موی تو را حبل متین میخوانند
Qəzəl 125عابدان حق سجود قبله رویت کنندعارفان حق از آن طوف سر کویت کنند
Qəzəl 126سر چه باشد که نثار قدم یار کنندیا دل و دین به چه ارزد که در این کار کنند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.