Rəfiq Zəka Xəndan: Hikmət və nəsihət
Getdi o aypara mənim,Bulunarmı çaram mənim?
Yağmur gözlümSənə gülmək yaraşır gülşəndə,Güllər eşqinlə gülür, gül sən də!
Sarı simÇağıldayan tarın səsi,Bilməm, nə tilsim eylədi.
GülümBitdi o görüşlər, getdi o çağlar,Yarımın həsrəti ruhumu dağlar,
GülüstanlarAyıran çoxmudur arifləri nadanlardan?Uzaq olmaq dilərəm maskalı insanlardan,
Axıb gedən günlərimizÖlüm sahili yox, dəniz,Sularını bölənmi var?!
Bir rəzalət var, oğul, daima nadanlıqdaBir rəzalət var, oğul, daima nadanlıqda,Qoyma nadanlığı vicdanına bir anlıq da!
AğlayımGözümdə kamımdır bu gün,Mənim qiyamımdır bu gün,
HəyatdaÖlməli insanlar ölən deyildir,Onların dərdinə qalan tapılmaz.
ÇağlamaGülüm soldu, baharımı aldı qış,Çağlama, ey dərdli könül, çağlama!
AğlayarKişilər ağlamaz, deyirsən mənə,Qadınlar edəndə zülüm, ağlayar.
Gələn ağlar, gedən ağlarBir gözlə ölüm hər kəsə baxmaqda əzəldən,Yoxdur ona varlıqda gülün fərqi xəzəldən.
Böyüyə ağzını büzmək də ədəbsizlikdirBöyüyə ağzını büzmək də ədəbsizlikdir,Gözünü boş yerə süzmək də ədəbsizlikdir,
Kişilər dözərKişilər candan ağrısa,Ağrıdan bezər, ağlamaz.
OlmaqMənim fəğanımı dinləyər könül,Dərdimdən yer ağlar, asiman ağlar.
Vicdansız olanHər bir ulusun mərdi də, namərdi də vardır,Hər ölkədə nadan da var, alim də var, oğlum!
Zavallı bülbülYenə də gülşəndə zavallı bülbülBir gülə, bir xara baxıb ağlayır,
Sarı bülbülGülün eşqiylə nədəndir çağlar,Çağlamaqdan darılıbdır bülbül.
SonsuzlaşmaqGöydə açdıqca xəyalım yelkən,Varıram sanki bu sonsuzluğa mən.
DərdƏn ağılsız olanın da olur az-maz dərdi,İnsanın ağlı çoxaldıqca azalmaz dərdi.
Yox cahandaÇoxdur cahanda nadan,Ağıllı çox cahanda.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.