Mədhiyyə
جمعی که بار درد تو بر دل نهادهاندچون راه سر به دامن منزل نهادهاند
Qəzəl 4186پیمانه چاره سر پرشور می کندآتش علاج خانه زنبور می کند
Qəzəl 4236دولت ز دستگیری مردم بپابودفانوس این چراغ ز دست دعابود
Qəzəl 4497قد ترا سرواعتدال ندارداین خم وچم ابروی هلال ندارد
Qəzəl 477صاف گشتن ز خودی باده ناب است اینجادست شستن ز جهان عالم آب است اینجا
Qəzəl 4889یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباشتخت کنعان خالی افتاده است زندانی مباش
Qəzəl 5264آن کس که درد رابه دوا می کند بدلراه صواب رابه خطا می کند بدل
Qəzəl 546نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون راسنگ اطفال شود کوه و کمر مجنون را
Qəzəl 5494غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردمکفی خاکستر افسرده در کار صبا کردم
Qəzəl 5495نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردمتماشای فروغ گوهر نایاب خود کردم
Qəzəl 5517ز دست خشک مرجان ناامید از بحر گردیدمز روی تلخ دریا دامن از وصل گهر چیدم
Qəzəl 5829تا چند پیر میکده را درد سر دهم؟رفتم ز می قرار به خون جگر دهم
Qəzəl 6057آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زنفرد شو چون مهر تابان خیمه بر افلاک زن
Qəzəl 6184نباشد لقمه ای بی خون دل بر خوان درویشاننگردد خشک هرگز از قناعت نان درویشان
Qəzəl 6205فقیران را به چوب منع از درگاه خود راندنبه شمع دولت بیدار باشد دامن افشاندن
Qəzəl 6426دزدیده در آن ابروی پیوسته نظر کنزنهار ازین دزد کمربسته حذر کن
Qəzəl 6578بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منهآستین خشک را بر دیده های تر منه
Qəzəl 6678یاد دارد تخت شاهان قلزم خضرا بسیسرنگون گردیده زین کشتی درین دریا بسی
Qəzəl 6705کی کند غافل دل آگاه را خوابیدگی؟از رسیدن نیست مانع راه را خوابیدگی
Qəzəl 6945تا رهنورد وادی سودا نمی شویاخترشناس آبله پا نمی شوی
Qəzəl 735طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را
Qəzəl 984در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرستموج این وادی رگ جان، ریگ این صحرا سرست
Qəzəl 991هر نفس دولت طلبکار مقام دیگرستاین همای خوش نشین هر دم به بام دیگرست
GəlmişəmGəncə dağlarından, uzaq ellərdən,Əlbəttə ki, bir murada gəlmişəm.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.