Əvhədi Marağalı: Qısa
خالی داری بر لب چون قند، از مشکخطی داری بر رخ دلبند، از مشک
Rübai 115اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ
Rübai 116ای بدر فلک گرفته از رای تو رنگلالای ترا ز بدر و از لل ننگ
Rübai 117کرد از دل صافی برت این آب درنگتا دست تو بوسد چو بدو یازی چنگ
Rübai 118من خاک درم، تو آفتابی، ای دلنشگفت که بر سرم بتابی، ای دل
Rübai 119دیگر ز شراب شوق مستی، ای دلو آن توبه که داشتی شکستی، ای دل
Rübai 120کم کن ز غمش فغان و مستی، ای دلوین بار بیفگن که شکستی، ای دل
Rübai 121ای کرده به خون دشمنان خارا لعلدر گوش سپر کرده فرمان تو نعل
Rübai 122ای ذکر تو بر زبان ساهی مشکلدرک تو ز فهم متناهی مشکل
Rübai 123امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل
Rübai 124ای چشم تو کرده بر دلم مدغم غملعل تو جراحت دل و مرهم هم
Rübai 125بر گل چو نسیم سحری سود قدمپوشیده نقاب غنچه بربود بدم
Rübai 126از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کامبرخیز و به سوی گل و گلزار خرام
Rübai 127نی بیتو مرا قرار باشد یک دمنی سوی منت گذار باشد یک دم
Rübai 128روزی شکن از زلف چو دالت ببرمجانی بکنم، ز دل ملامت ببرم
Rübai 129دی باد صبا ز خاک بر داشت سرمآن نامه بیاورد و بر افراشت سرم
Rübai 130گفتا که: به شیوه آبرویت ریزموز باد ستیزه رنگ و بویت ریزم
Rübai 131خواهم که لب باده پرستت بوسمو آن عارض خوب و چشم مستت بوسم
Rübai 132گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشمزین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم
Rübai 133هر شب ز غمت به خون بگرید چشممز اندازه و حد فزون بگرید چشمم
Rübai 134هر لحظه به آیین وفا رای کنمخواهم که سر اندر کف آن پای کنم
Rübai 135پیمانه بده، که مرد پیمانه منمدر دام زمانه مرغ این دانه منم
Rübai 136تا کی ستم سپهر جافی بینم؟وین دور مخالف منافی بینم؟
Rübai 137تا کی ز میان؟ کناره سویی گیریمبرخیز که راه جست و جویی گیریم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.