Əvhədi Marağalı: Qısa
یک شهر بجست و جوی آن دوست همهبگذشته ز مغز و در پی پوست همه
Rübai 163چون دوست نماند دل و جانیم همهچون تن برود روح و روانیم همه
Rübai 164ای لاف زنان را همه بویی ز تو نهحاصل به جز از گفتی و گویی ز تو نه
Rübai 165آب ار چه به هر گوشه کند جنبش و رایبر صحن سرایت به سر آمد، نه به پای
Rübai 166بر برگ گل آن سه خال کانداختهایهندو بچگانند و تو نشناختهای
Rübai 167آن درد، که با پای تو کرد آن چستیدر کشتن خصمت ننماید سستی
Rübai 168در عشق تو از سر بنهادم هستیزین پس من و شوریدگی و سرمستی
Rübai 169تا با خودی، ای خواجه، خدا چون گردی؟بیگانه سرشتی آشنا چون گردی؟
Rübai 170اقبال سعادت به ازینت بودیگر لذت علم و درد دینت بودی
Rübai 171یارا، گر از آن شربت شافی دارییاری دو سه هوشمند کافی داری
Rübai 172آن زلف،که دارد از تو برخورداریمانندهٔ میغست که بر خورداری
Rübai 173گه وسمه بر ابروی سیاه اندازیگه زلف بر آن روی چو ماه اندازی
Rübai 174ترسم رسد از من به تو آهی روزیزیرا که نمیکنی نگاهی روزی
Rübai 175تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟زو جان نبری گر ز غمش نگریزی
Rübai 176ای خاک تو آب سبزه زار صافیتابوت تو سرو جویبار صافی
Rübai 177بد خلق مباش، کز خوشی و امانیپیکار مکن کار، که بر جا مانی
Rübai 178تا چند گریزم و به نازم خوانی؟من فاش گریزم و به رازم خوانی
Rübai 179صد سال سر خویشتن ار حلق کنیوندر تن خویش خرقهٔ دلق کنی
Rübai 180گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟اندر پی این منصب و این جاه روی؟
Rübai 181روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی
Rübai 182در صورت آدم ار فرشتست توییور آدمی از روح سرشتست تویی
Rübai 183دم با تو زنم، که یار دیرینه توییکم با تو زنم، که یار دیرینه تویی
Rübai 184گفتم که: لبت، گفت: شکر میگوییگفتم که: رخت، گفت: قمر میگویی
İsfahan ləhcəsində şeir 5سوی دو نان برِ دونان چرا کنم خدمت؟سنان خورم به ازین نان، زَنان از اینان به
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.