Əvhədi Marağalı: Qısa
ما پرتو عکس نور مشکات توییمپروانهٔ شمع صفت و ذات توییم
Rübai 139روی تو ز حسن لافها زد به جهانلعل تو ز لطف طعنها زد در جان
Rübai 140ای قاعدهٔ تو مشک در مو بستنپای دل ما به بند گیسو بستن
Rübai 141پیش تو نشست و خاست نتوان کردنوز لعل تو باز خواست نتوان کردن
Rübai 142ای روی تو انگشت نمایی از حسنبالای چو سرو تو بلایی از حسن
Rübai 143ساقی، بده آن باده، زبانم بشکنوز باده خمار سر و جانم بشکن
Rübai 144نی از تو گذر به هیچ حالی ممکننی از تو به عمرها وصالی ممکن
Rübai 145هر دم لحد تنگ بگرید بر منوین خاک به صد رنگ بگرید بر من
Rübai 146ای مهر تو از جهان پذیرفتهٔ منمشتاق تو این دیدهٔ ناخفتهٔ من
Rübai 147روی من و خاک سر کویت پس ازینحلق من و حلقهای مویت پس ازین
Rübai 148ای شیخ، گران جان چو تنندی منشینزین آب روان بگیر پندی، منشین
Rübai 149ای خرمن ماه خوشهچین رخ توخوبی همه در زیر نگین رخ تو
Rübai 150دل کیست؟ که او طلب کند یاری تویا تن ندهد به محنت و خواری تو؟
Rübai 151ما را به سرای وصل خویش آری توبر ما ز لب لعل شکر باری تو
Rübai 152ای گشتهٔ تن من چو خیالی بیتوهجر تو مرا کرده به حالی بیتو
Rübai 153یک روز دیار یار بگذارم و روزین منزل غصه رخت بردارم و رو
Rübai 154خالی،که لبت همی بباراید ازوخالیست سیه که مشک میزاید ازو
Rübai 155گفتم: دلت ار با من شیداست بگوگفت: آنچه دلت ز وصل من خواست بگو
Rübai 156در زیر دو ابروی کژت پیوستهبا چشم تو آن سه خال در یک رسته
Rübai 157ای راه خلل ز چار قسمت بستهداننده ز روح نقش جسمت بسته
Rübai 158ای تن، دل خود به روی چون ماهش دهجانی داری، به لعل دلخواهش ده
Rübai 159ای چرخ ز مهر زیر میغت بردهگیتی به ستم اجل، به تیغت برده
Rübai 160ای خط تو گرد لاله وشم آوردهسیب زنخت آب ز یشم آورده
Rübai 161دایم ز قدت گلها راست همهدل ماندگیی چند که برجاست همه
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.