Qətran Təbrizi: Qısa
ای گشته به بیداد و بدی کردن فاشخواهم که کنم به وصل هجران تولاش
Rübai 73دندان تو و لب تو ای شهره رفیقسیمیست فسرده و عقیقیست رحیق
Rübai 74چون چشمهٔ آفتاب بر چرخ فلکبر پیل نشسته شاه با فر ملک
Rübai 75دیدار بتان بیغش و دلشان غشناکدیدار تو پاک و دلت چون دیدن پاک
Rübai 76سه چیز ترا سه چیز داده است جمالخَدّ را خط و زلف را گل و عارض خال
Rübai 77نسگالیده وصال آن مه نیک سگالافکنده بند با طرب و حسن و جمال؟
Rübai 78گویند مرا به هِجر آن ماه چگلبَر نِهْ ز شکیب و صبر زنجیر به دل
Rübai 79چون ماه بود میان زین میر اجلچون شیر بود به گاه کین میر اجل
Rübai 80تا کرد جهان زیر قلم میر اجلبر چرخ برین بزد علم میر اجل
Rübai 81تا با تو شدم ز گردش دهر همالهر روز مرا بسر زند دهر همال؟
Rübai 82دیدم صنمی ز نور باری، نَه ز گلدیدم پسری به روی، محراب چگل
Rübai 83از طعنه و قول دشمن ای مهر گسلجز باد دگر هیچ نیاید حاصل
Rübai 84هم هست مرا هوای آن زلف بِخَملیکن تب عشق از نخستین شده کم
Rübai 85هر چند که بی بهانه دوری ز برممن خویشتن از جمله همانجا شمرم
Rübai 86زان قد چو شمشاد بفریاد دلمزان روی چو لاله یافته داد دلم
Rübai 87تا کی ز فراق دوست فریاد کنماز آه درون رخنه به پولاد کنم
Rübai 88ما شاخ هوای تو ز دل برکندیممهر تو ز جان و دل برون افکندیم
Rübai 89ما نامهٔ عزل مهر تو بنوشتیمگسترده وصال چهر تو بنوشتیم
Rübai 90ما دل ز هوای مهر تو ببریدیممهر تو فروختیم و دل بخریدیم
Rübai 91یکباره دل از هوای تو بگسستیمبا آنکه به ما وفا کند پیوستیم
Rübai 92هندو بچه ای ببرد از راه دلمدر چاه بلا فکند ناگاه دلم
Rübai 93کوشم که بپوشم اندوه نخروشمپیدا کند این دو دیده تا کی پوشم
Rübai 94از بهر تو گنج خویشتن پالودمپالودم گنج و دردِ دل بزدودم
Rübai 95با چشم و لبت شرنگ و شکّر بینمبا زلف و رخت عقیق و عنبر بینم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.