Qısa
ای طره تو ز مشگ و از عنبر بهروی تو ز ماه و قدت از عرعر به
Rübai 129گر سوی هوا دلم همی جوید راهپیوند مرا سوی زمین آمد ماه
Rübai 130دوش آمد دست سوده و آسودهآسوده ز رنج و مشک بر مه سوده
Rübai 131ای عالم علم جاودان از درگاهدربان ملک مرا براند از درگاه
Rübai 132ای زهره جبین نیست چو رخسار تو ماهنه تیره شبی به سان زلف تو سیاه
Rübai 133ناگه ز درم در آمد آن سرو سهیپر غم دل من کرد ز هر غصه تهی
Rübai 134تا از بر من تو دوست دور افتادیجان و دل من دور فتاد از شادی
Rübai 135گر برده دلم بر تو حاصل نبدیاز خون دلم دو پای در گل نبدی
Rübai 136تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهیبا چرخ ستمکاره بکوشید رهی
Rübai 137اقبال و مراد و کامرانی داریبر بخت بلند مهربانی داری
Rübai 138هرگه که کنی مصاف لشکر شکنیوز خشم و رضات شهد و شکّر شکنی
Rübai 139چندین سخن تلخ شنودن تا کیآزار بر آزار فزودن تا کی
Rübai 140زانگه که مرا بیافریده است خدایهر روز فزون بود مرا دانش و رای
Rübai 141صد بوسه بدادمش بزیر کف پایصد خواهش کردم که روی بر بنده نمای
Rübai 142راز دل ازین و آن نهفتن تا کینقش طرب از هر سه ستردن تا کی
Rübai 143ای ترک به گنجه از کجا افتادیکاندر دل و جان من فکندی شادی
Rübai 144افکنده و کنده است آن شمع سرایافکنده کمند و کنده بدخواه ز جای
Rübai 145گر دل به وفای تو هبا داشتمیاین شهر ز جور خلق بگذاشتمی
Rübai 146عناب لبا چو برگ عناب شدیبدرنگ بیامدی و بشتاب شدی
Rübai 147هرچند تو در کنار من بیشتریزی جان و دلم به دوستی پیشتری
Rübai 148بیجاده لب و یاسمن اندام منیشادی و نشاط و راحت و کام منی
Rübai 149ای آنکه خجستگی تو دادی به همایبا من به وفا و مهربانی به هم آی
Rübai 150ای ترک ستمکاره و بیدادگریتو داد رها کنی بیداد گری
Rübai 151ای آنکه به روی، قبلهٔ خوبانیدل را دل و تن را تن و جان را جانی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.