Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
خوشا سری که سرگشتگی رهانندشبه کرسی از سرزانوی خود نشانندش
Qəzəl 5005به خون تپیدن خورشید پر مکرر شدبه یک کرشمه دیگر تمام کن کارش !
Qəzəl 5006نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارشدگر که می کند از خواب ناز بیدارش
Qəzəl 5007چنین که گم شده در زلف پای تا به سرشبه پیچ و تاب توان یافتن مگر کمرش
Qəzəl 5008که می رهد زخم طره گرهگیرش؟که چشم بررخ یوسف گشوده زنجیرش
Qəzəl 5009مگر ز موج شراب است رشته سازش؟که می دود به رگ و پی چو روح آوازش
Qəzəl 501در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویشدر وطن هر که سبکبار نماید خود را
Qəzəl 5010نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکشهنوز می پرد از شوق،چشم فتراکش
Qəzəl 5011توانگری که نباشد به خبر اقبالشنصیب مردم بیگانه می شود مالش
Qəzəl 5012کسی که دیدن روی تو کرد حیرانشبه دیده آب نگردد ز مهر تابانش
Qəzəl 5013مدار چشم مروت ز خضر و احسانشکه سر به مهر حباب است آب حیوانش
Qəzəl 5014دلی که خانه زنبور شد ز پیکانششفای خستهدلان است شیره جانش
Qəzəl 5015چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانشکه گرد سرمه نریزد ز طرف دامانش
Qəzəl 5016که راست تاب شکرخندههای پنهانش ؟که شور حشر بود گرده نمکدانش
Qəzəl 5017رسیده است به جایی لطافت بدنشکه از نسیم شود داغدار یاسمنش
Qəzəl 5018جدا نمی شود از پیش لعل میگونشچه بوسه گاه شناس است خال موزونش !
Qəzəl 5019Götürdü sərpuşu küpdən o piri-badə satan,Şərab nuruyla işıqlandı sanki köhnə dükan.
Qəzəl 502حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟باده در شیشه بیرنگ نماید خود را
Qəzəl 5020چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموشکی آتش جگر سنگ می شود خاموش؟
Qəzəl 5021الف قدی که منم سینه چاک بالایشسپهر سبزه خوابیده ای است درپایش
Qəzəl 5022گذشته است ز تعریف،قد رعنایشالف کشد به زمین سرو پیش بالایش
Qəzəl 5023رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟که من به پای نسیم سحر روم ازخویش
Qəzəl 5024مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیشکه در رکاب نسیم فناست دفتر عیش
Qəzəl 5025مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیشکه از شکوفه بود در گذار، اختر عیش
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.