Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش راپردگی ساخت شب دل سیه این آتش را
Qəzəl 5070از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
Qəzəl 5071از ترک مدعاست دل من به جای خویشآسوده ام ز خاطر بی مدعای خویش
Qəzəl 5072از جا نمی روم چو سپند از نوای خویشآتش زنم به محفل و باشم به جای خویش
Qəzəl 5073تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویشچون گردباد محو کنم نقش پای خویش
Qəzəl 5074حسن توغافل است ز قدر و بهای خویشآیینه راخبر نبود از صفای خویش
Qəzəl 5075رستم کسی بود که برآید به خوی خویشدر وقت احتیاج بگیرد گلوی خویش
Qəzəl 5076سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویشدر پای خم ز دست ندادم سبوی خویش
Qəzəl 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش
Qəzəl 5078فارغ ز تمنای جهان گذران باشبی داعیه چون دیده حیرت زدگان باش
Qəzəl 5079چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باششیرازه اوراق دل از چین جبین باش
Qəzəl 508تا به حدی است لطافت رخ پرتابش راکه عرق داغ کند لاله سیرابش را
Qəzəl 5080آن لاله عذاری که منم داغ و کبابشاز خون جگر سوختگان است شرابش
Qəzəl 5081شوخی که مرا هست تمنای وصالشوحشی تر از آهوی رمیده است خیالش
Qəzəl 5082شد سرمه سویدای دل از نور جمالشای وای اگر تیغ کشد برق جلالش
Qəzəl 5083آن کس که نشان داد برون از دو جهانشسرگشته تر از تیر هوایی است نشانش
Qəzəl 5084از رشته جان تاب برد موی میانشاز رفتن دل آب خورد سرو روانش
Qəzəl 5085آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهشبرقی است که از چشم بود ابر سیاهش
Qəzəl 5086جز چشم توای شوخ جانهاست فدایشبیمار ندیدم که توان مرد برایش
Qəzəl 5087در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیشصد پیرهن ازتن بود آزردن جان بیش
Qəzəl 5088نریزد اگر آب لطف از جمالشبسوزد دو عالم ز برق جلالش
Qəzəl 5089سری را که بالین شود آستانشبود بخت بیدار خواب گرانش
Qəzəl 509شانه گر باز کند زلف گرهگیرش رانی به ناخن شکند پنجه تدبیرش را
Qəzəl 5090سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.