Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
در محفل که راه بیابی گران مباشاز حرف سخت بار دل دوستان مباش
Qəzəl 5049هردل که داغدار شود از نظاره اشپهلو به آفتاب زند هر ستاره اش
Qəzəl 505ما که در خم ننمودیم فلاطون خود راصاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟
Qəzəl 5050حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش
Qəzəl 5051هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش
Qəzəl 5052گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش
Qəzəl 5053Sübh olub, saqi, götür kuzəni, dübarə gətir,O günəş camını gözlər bu üzüqara, gətir.
Qəzəl 5054میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش
Qəzəl 5055گردون که زهر می چکد از روی شکرشخون نقابدار بود شیر مادرش
Qəzəl 5056از خط نگشته سبز لب روح پرورشننشسته است گرد یتیمی به گوهرش
Qəzəl 5057شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش
Qəzəl 5058خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش
Qəzəl 5059هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش
Qəzəl 506نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش راخار و خس بستر سنجاب بود آتش را
Qəzəl 5060ازآب بازی مژه اشکبار خویشکردیم همچو دامن صحرا کنار خویش
Qəzəl 5061درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش
Qəzəl 5062حرف سبک نمی بردم ازقرار خویشاز هر صدا چو کوه نبازم وقار خویش
Qəzəl 5063پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویشمردان به دیگری نگذارند کار خویش
Qəzəl 5064همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش
Qəzəl 5065سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویشچیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش
Qəzəl 5066چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش
Qəzəl 5067دلدار ماست محو خط مشکفام خویشصیاد را که دیده که افتد به دام خویش
Qəzəl 5068ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش
Qəzəl 5069خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویشکافر مباد کشته تیغ زبان خویش !
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.