Qəzəl 531

می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5310

بر دل نازک گرانی می‌کند اندیشه‌امسنگ می‌گردد ز ناسازی پری در شیشه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5311

چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه امبخته چون انجم شود گم در ضیای خرقه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5312

شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله امسبزه خوابیده در گلشن نماند از ناله ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5313

بس که باشد شکوه های آتشین در نامه امدود بر می آرد از بال سمندر نامه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5314

بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌امجلوه مهتاب سیلاب است در ویرانه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5315

از سواد شهر وحشت می‌کند دیوانه‌اممی‌کشد از لفظ دامن معنی بیگانه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5316

مومنی را می‌کند آزاد از قید فرنگهرکه می‌سازد درین محفل ز خود بیگانه‌ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5317

نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه‌امدر بهاران از زمین سر بر نیارد دانه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5318

در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه اممی ستاند چوب منع از دست دربان خانه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5319

ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه‌امهمچو جوهر ریشه کرده زنگ در آیینه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 532

تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5320

نیست از گردون غباری بر دل بی‌کینه‌امجلوه طوطی کند زنگار در آیینه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5321

صاف چون صبح است با عالم دل بی‌کینه‌اممی‌توان رو دید از روشندلی در سینه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5322

بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه اممی شمارد زنگ کلفت را بهار آیینه ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5323

کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه امنیست قفلی بردر کاشانه چون آیینه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5324

شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختمخاک یوسف زار شد تا سینه را پرداختم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5325

گفتگوی عشق را من در میان انداختمطرح جوهر من به شمشیر زبان انداختم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5326

زان لب جان بخش با خط معنبر ساختممن به ظلمت ز آب حیوان چون سکندر ساختم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5327

از فروغ حسن گل درآشیان می سوختمماه گرم جلوه و من درکتان می سوختم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5328

از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتمرشته باران بود شیرازه جمعیتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5329

راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستمبوسه واری جا درآن کنج دهن می خواستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 533

برسانید به خاک قدم یار مراکه رسانید به جان این دل بیمار مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5330

من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستمبی محبت کافرم گر یک زمان می زیستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.