Səfəvi dövrü
ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفتجوهر تیغ ازان موی میان تاب گرفت
Qəzəl 164چشم بر خورشید تابان نیست ویران مراکرم شب تابی برافروزد شبستان مرا
Qəzəl 1640پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفتبرق در خرمنم از شعله آواز گرفت
Qəzəl 1641بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفتآخر این آینه خوش صیقلی از رنگ گرفت
Qəzəl 1642لب لعل تو ز خون دل من جام گرفتسرو قد تو ز آغوش من اندام گرفت
Qəzəl 1643هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفترفت از دست و رگ خواب فراغت نگرفت
Qəzəl 1644خیال آب مرا در سرابها انداختامید گنج مرا در خرابها انداخت
Qəzəl 1645که این نمک ز تبسم در آتشم انداخت؟که شور در دل و جان مشوشم انداخت
Qəzəl 1646بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداختگهر ز شرم لبت سنگ در دهان انداخت
Qəzəl 1647ز شرم در حرم وصل جان محرم سوختفغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت
Qəzəl 1648Zülfünün ətrini sübhün yelinə vermə hədər,Qəlbi kor insana sən tutiya versən, nə edər?
Qəzəl 1649فروغ روی تو برقی به خرمن گل ریختکه جای نغمه شرار از زبان بلبل ریخت
Qəzəl 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مراخوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا
Qəzəl 1650بتان که صید به نیرنگ مینمایندتکباب آتش بیرنگ مینمایندت
Qəzəl 1651کباب شد دلم از بویش این شراب کجاست؟شکست در جگرم شیشه این گلاب کجاست؟
Qəzəl 1652ز عقل و هوش به تنگ آمدم ایاغ کجاست؟در آتشم ز پر و بال خود، چراغ کجاست؟
Qəzəl 1653اگر ز عالم تسلیم گوشه ای داریبهشت و طوبی و حوران خوش لقا اینجاست
Qəzəl 1654چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاستز سبزه موی بر اندام گلستان برخاست
Qəzəl 1655شکستگی دل از دیده ترم پیداستبه سنگ خوردن مینا ز ساغرم پیداست
Qəzəl 1656Qəzəbin, lütfün oxursan qaşlarından ol yarın,Hər bağın abadlığın söylər üzü bağbanların.
Qəzəl 1657خط نرسته ازان لعل آتشین پیداستز لطف، زهر خط از زیر این نگین پیداست
Qəzəl 1658حضور دل نبود با عبادتی که مراستتمام سجده سهوست طاعتی که مراست
Qəzəl 1659پرستشی که مدام است می پرستی ماستشبی که صبح ندارد سیاه مستی ماست
Qəzəl 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مراچون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.