Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Ay aşıq, söhbət aç güldən, çiçəkdən,Çəmənlər zinəti bizim yerdədir.
Mənim muştuluğumBəxtiyar Vahabzadəyə*Çoxdandır şad xəbər gəlmir o taydan,
Rübai 85Ey Puri-Xətib, dinlə öyüd gəl hərdən,Şadlıqla mey iç badə dolu sağərdən.
Şərəfnamə, fəsil 3Seçilmiş elçidir ulu Tanrıdan,Möhkəm hökmləri xalqa çatdıran,
Qəzəl 209ای روشن از خاک درت چشم جهانبین همهمهر تو چون شیر و شکر با جان شیرین همه
Qəzəl 122که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل
Ruhum!..Ruhum, ey şahbazi-ülviyyət,Himmətimtək fəzadə pərvaz et!
Digər şeir 19دل چو بر عهد تو ای خسرو خوبان ستمرشتۀ الفت شیرین دهنان بگسستم
Qurd xasiyyəti(ovçu söhbətlərindən)*Qurdlar yatışarlar ağız-ağıza,
Vətən ordusuQorxub çəkilmədik ölümdən, qandan,Çıxdıq illər boyu çox imtahandan;
Müştaqi-ləbin sağərü səhbayə baxarmı?Müştaqi-ləbin sağərü səhbayə baxarmı?Bir göz ki, səni görməyo, dünyayə baxarmı?
Sədaqətİtin intəhasız sədaqətindənDanışdı mənə,
TacmahalAğ mərmərdi, ağappaq,təptəzə, qar kimi ağ,
Ey nihali-qamətin sərvi-xuramanım mənimEy nihali-qamətin sərvi-xuramanım mənim,Vey cəmalın gülşəni firdovsi-rizvanım mənim,
Qalx ayağaGözlərini yumubGizlənmə özündən.
Oruc tutmuşamBir gözələ baxmaram, gözdən oruc tutmuşam,Şimşək olub çaxmaram, sözdən oruc tutmuşam.
Səadətnamə, 17صانعی کوزه ای ز برف بساختکرد پر آب و اندر آب انداخت
DeyirAman Allah necə dözüm bu dərdə,Hər yetən gədalar mənəm xan, deyir.
YandırırArif olan insafından keçməsin,Mən fağırı qəm ataşı yandırır.
Qəzəl 34حسن روی هر پریرویی ز حسن روی اوستآب حسن دلبری هر سو روان از جوی اوست
OlmazValehin olmuşam, kərəm eyləsən,Dilbərə dilimdən can əskik olmaz.
KöçmərəmMən bu yurdun boz sərçəsi olmuşam,Lap cənnətdən vədə gələ, köçmərəm!
Payız gecəsiGünəş saraldı, söndü,Yavaş-yavaş büründü
İranlı qardaşlarımaİran! O bizim Şərqimizin məhdi-kəmalı,Ərbabi-ədəb bəsləyən ağuşi-cəlalı.
GöyçayımHəmyerlim bir qoca dedi: Eloğlu!Bəs öz vətənindən yazmırsan niyə?
GürcüstanMən ömrümün ən canlı,Ən çılğın çağlarında;
Şeir 116شمع بگریست گه سوز و گدازکاز چه پروانه ز من بیخبر است
PəltəkÖzü vəznsiz adam,Yazısı hecalıdır.
Qəsidə 9حُجَّةُالاسلام کتک میزندبر سر و مغزت دَگَنک میزند
VəfaAy qız, çiçəyisən bizim dağların,Hüsnünün şöhrəti tutmuş hər yanı.