Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Dünya ulu dünyadı,Dərdlə dolu dünyadı,
TarOxu, tar, oxu, tar!…Səsindən ən lətif şeirlər dinləyim.
VarEy mələksimalım, qəddi minalım,O sərxoş baxışda əlamətin var.
Taleyim mənimMus: Oqtay Kazıminindir*İl ötdü, ay keçdi,
TohidBu nə heyrətfəza səmayi-rəfi?Bu nə biintəha fəzayi-vəsi?
Necə gülüm?Dostum, deyirsən ki, gül, həmişə gül!Səni sağaltsa da gülüş sağaldar.
Dünyamızın sabahıYer üzündə insan qalacaq, –Qurub, yaradan insan.
Bir, iki, üç kərəSöyləmişəm bu sözü məxluqa mən,Ay Baba can, bir, iki, üç kərə.
Şəhidliyin zirvəsi"Zahidin bir barmağın kəssən, dönüb həqdən qaçar,*Gör bu gerçək aşiqi sərpa soyarlar, ağrımaz!"*
Neyləsin?Qış qurtarar, yay olar,Oğlan qıza tay olar,
Bürümüş tənimi, canımı fəraqBürümüş tənimi, canımı fəraq,Ağırdır, günlərim keçsə bu sayaq.
Keçən xatirələrKeçən xatirələr yanar od kimi,Könlümü yandırar, yanıram hər gün.
ƏfəndiSiyah telli bir sənəmin ucundanBadə getdi din-imanlar, əfəndi!
BakıBir zamanlar adına eşq oxudum ellərə,Şimdi artıq qəlbimin içində inlə, Bakı…
GetdiGeçə-gündüz qan ağlaram,Göz yaşım ümmana getdi.
Əsrim, taleyim mənim!Səngərlərdə doğulubŞair olduğum gündən,
Süleymana baxın(Göyçə mahalının Daşkənd kənd sakini**Süleymana həsr olunub)**
OlsunYeri, gözəl, yeri, sənə qarğaram.Ölənədək işin ahü-zar olsun.
Dənizlə payızda görüşdükDünən görüşünə getdim Xəzərin.Düşünürdüm yol boyu, –
VarDediyini yaxşı qandım,Hər yerin pələngi var,
Qəzəl: Təşnəyi-gülzari-dağı-laləzarəm, ah ahTəşnəyi-gülzari-dağı-laləzarəm, ah ah,Təxtəyi-məşqi-cünuni-nobaharəm, ah ah
Qəzəl 4649زمهرخامشی شد خرده رازم پریشانترکه زخم صبح گشت ازبخیه انجم نمایانتر
Qəsidə 182...Duzla çörək bəxş edər mehr ilə mehmanına,Ömr boyu borcluyam mən onun ehsanına.
Qəzəl 188Razıyam könlümü bir zülfi-sitəmkar apara,Sına, hər parəsini zülfdə bir tar apara.
Cami-Cəm, fəsil 18Sən ey həqiqəti axtaran insan,Bu incə sözlərə üz çevir bir an.
Sûhte gönüllere kıldı yine câr ışkSûhte gönüllere kıldı yine câr ışkİy niçe âşıkları kıldı yine zâr ışk
Ənisül-arifin, 15چون هوی بر حب دنیی شد مزیدبختت اندر نفس شوم آمد پدید
Qəzəl 56خاک باد آن سر که در وی سر سودای تو نیستدور باد از شادی، آن کو یار غمهای تو نیست
İstanbulSəni görməkçin, inan ki, bir ömür yol gəldim,Yaşadım daima sevginlə, gözəl İstanbul!
Qarınqulu abidVar idi bir qarınqulu abid,Əhli-təqva, müqəddəsü zahid.