Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Yolda açdım səhəri,Üfüq üzümə güldü.
Aşıq ədalətəƏdalətdən mən ədalət istədim,ürəyimin dağı yaman dağ idi.
Qızlar dayanarlar yollar yanındaBizim kənd yerinə gələndə baharqırmızı geyinib qızlar dayanar
Ey vəfasız, necə bir sərvi-rəvan bulmazmıyamEy vəfasız, necə bir sərvi-rəvan bulmazmıyam,Ya yüzün tək bir şüküftə ərğəvan bulmazmıyam.
Xəlçə-palaz üstə gəlirYetişir dövrü-zühur, haqq taraz üstə gəlir,Azı çoxdan tələsir, çoxları naz üstə gəlir.
MədinəGözəl qiyafəli, Leyli kamallı,Sənsən gözəllərin şahı, Mədinə.
Kənzül-həqayiq, fəsil 24اگر تو خوی خوش داری به هر کاراز آن خویت بهشت آید پدیدار
Qohum bildik, qoyduq adam yerinəQohum bildik, qoyduq adam yerinə,Xələt verdik, gəl Bəşirin toyuna,
Rübai 29ای آنکه طریق عشق ما می سپریباید که به کل ز خویشتن درگذری
Pəh-pəh-pəhSəmaya boylandım pərimi gördüm,Baxdım da bəyəndim, dedim pəh-pəh-pəh.
Vur gülləniİnanmıram mərd oğulDava günü darıxsın.
Kuyi-dildar imiş, ey zahid, o cənnət dediyinKuyi-dildar imiş, ey zahid, o cənnət dediyin,Qaməti-yar imiş, əlbət, o qiyamət dediyin.
Həsbhal, yaxud bizim Hadinin iztirabıHadi – nədir o?Mürəttib – Gəncədən bir kimsə göndəribdi sizə.
Burda bir insan ölübNazim Hikmətin əziz xatirəsinə*Bir dostumuz öldü;
Vəqti-nüsrətdir1 əya xaliqə-səttar oluramVəqti-nüsrətdir1 əya xaliqə-səttar oluram!Əfv qıl cümlə qüsuratımı qəffar oluram!
Şeir 141یکی مرغ زیرک، ز کوتاه بامینظر کرد روزی، بگسترده دامی
Səməd gedən maşında mənİldırımlar vermir ara,Dırmanırıq göy dağlara.
Qitə 43ندانم از چه به هر جا که لفظ کار آیدردیف آن را فی الفور لفظ بار کنند
Kiçik Asiyada böyük insanTofiq Fikrətə*1. Gülə bilmədim...**
Qəzəl 151بار دیگر گر فرود آرد سری با ما جوانیداستانها دارم از بیداد پیری با جوانی
Yox, düşmürəm, qalxıramƏn uca mərtəbədə yaşayırsan...Çox gözəl.
Dilbəra, mehrin əzəldən sidqilə canımda varDilbəra, mehrin əzəldən sidqilə canımda var,Ondan özgə kimsə yoxdur, həm bilür pərvərdigar.
Erməni hiyləsiSağal, erməni “illət”i,Çəkdirirsən, çək zilləti,
Qəzəl 1849دلم ز گریه مستانه هم صفا نگرفتفغان که آب شد آیینه و جلا نگرفت
Rübai 340Hey tənə vurursan mənə, a dilbər,Canıma əqrəbtək sancırsan nəştər.
Qəzəl 182Qəmi-cananı bilənlər məni-nalanə yanar,Aşina cövr eləyir, bax mənə biganə yanar.
Qəzəl 247او همانا نابهٔ شبهای من نشنیده باشدورنه هم بر گریهای زار من بخشیده باشد
Bahâr itdi yine bir yini âyînBahâr itdi yine bir yini âyînKi hüsninden hacil kıldı gök ayın
Qəzəl 135آفتابیست جمالت که جهان پرتو اوستهمه را از همه رو روی بدان روی نکوست
Ona aid edilən şeir 3ز اهل مدرسه و خانقاه و جمله دیارسؤالهاست مرا به طریق استفسار . . .