Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Oxu, tatar qızı, dodaqlarınıDarasan çayına söykəyib, oxu!
Günəş rüxsarına töküb zülflərinGünəş rüxsarına töküb zülflərin,Yalvarıram, yapışıram yüz olmaz.
Yedək gəmisiDartınır arxada yedək gəmisi,Gedir sükançısı özündən qabaq.
Qızlardan oğlanlaraOğlanlar, qızlara hörmət eyləyin,ya sevin qızları, ya rədd eləyin.
Oğluma layla çalıramGecələr günəş kimi yatan,Gündüzlər ay kimi xumar,
Vəh ki, qıldı natəvan bir gözləri sayru məniVəh ki, qıldı natəvan bir gözləri sayru məni,Qıldı rüsvayi-cəhan bir nərgisi-cadu məni.
BəsdiNabina eynimə nəzər eyləyib,Duyuram, ahəstə ağlama, Bəsdi.
«Jirni baran»ın biridirOna bel bağlama çox, ağda qaranın biridir,Üzü boz, mayəsi turş, abı-qoranın biridir.
Gülşəni-raz, fəsil 28ندارد باورت اکمه ز الوانوگر صد سال گویی نقل و برهان
“Bəli”, - deyib yol-ərkana gəlmişəm“Bəli”, - deyib yol-ərkana gəlmişəm,Nəqş olub sinəmdə eşqin kitabı.
Qəzəl 137ای نهان در ذات پاکت ذات کَونوی عیان نور تو در مرآت کَون
Həyat səs imişDut... dut... dut...Telefonun o başında
Şair olmaqŞair olmaq gör nə haldır:Ruzim – fikirdir, xəyaldır,
Qəzəl 4112Bu fələk bir kimsədən əsla xəcalət çəkməyib,Göy üzü heç vaxt tutulmaqdan əziyyət çəkməyib.
Qəzəl 222Nə vaxtadək sitəm çəkəcəyəm mən?Gölgə kimi qaçacağam özümdən?
Cami-Cəm, fəsil 99Bir zümrə bəladan həlak olurlar,Bəlayla günahdan həm pak olurlar.
Qəzəl 390Pərilər içrə qəsdi-can edən, evlər yıxan sənsən,Edən aşiqlərin qəlbin dəmadəm ləxtə qan sənsən.
Nesîmâ nola zülfine nigârînümün esmesenNesîmâ nola zülfine nigârînümün esmesenSeher vaktinde iriben bu yüregümi kesmesen
Qəzəl 331گر با تو دمی محرم اسرار توان بودبر ملک و ملک فایض انوار توان بود
Qəzəl 8آنچه پیش است اگر جمله بدانید شماروز و شب خون ز ره دیده فشانید شما
Çəpgöz hekayəsiBir əhvəldən (yəni çəp) bir nəfər şəxs soruşdu ki, bu söz doğrudurki, deyirlər çəplər biri iki görür?
DənizdirÇocuqluqdan vuruldum, mənim sevgim dənizdir,Dəniz aydın, dəniz göy, dəniz göydən təmizdir.
Qəsidə 43همی ستیزه برد زلف یار با شمشادشگفت نیست گر از وی همیشه باشم شاد
Rübai 26زان طیره نیم کان بت آزار پرستدل بست مرا به عشوه و پشت شکست
Dün dilbərimi məclisi-meyxanədə gördümDün dilbərimi məclisi-meyxanədə gördüm,Əksi-rüxi-cananımı peymanədə gördüm.
MəsuməOlmuş hadisədir*Sərgərdan yaşından illər boyu sən,
Rübai 44قاضی چو زنش حامله شد زار گریستگفتا ز سر قهر که این واقعه چیست
Qəzəl 163مستیم و گنهکار و به جز آه نداریمباک از عسس و محتسب و شاه نداریم
Qəzəl 129ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمامنی که بود مه که زو مهر کند نور وام
Asudəlik bu saət yerdən göyə cəhanda"Dil mirəvəd zidəstəm, sahib dilan xudara,Dərda ki, razi-pünhan xahəd şod aşikara!"1