Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Günəş Tanrıçadır bu kainatda,Varlıqda nə varsa onsuz deyildir.
Qəzəl 5350سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتمخشک چون سوزن شدم کاین رشته را سر یافتم
Rübai 136معشوقه ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد
Qəzəl 69تا دل ما با تو کرد روی ارادتهیچ نیاید ز ما مخالف عادت
Bu, Leyliyə anası itab etdigidir və bəhari-vəslinə xəzan yetdigidirÇün məkr ilə Qeysi-bədsərəncam,Bir neçə zaman keçirdi əyyam.
Ne ki varise hûb-rûh getürünNe ki varise hûb-rûh getürünSatunuz şol nigâra vü yidürün
Qəzəl 208ذکر جمیل یار جهان را فرو گرفتعالم گرفت، لیک بوجه نکو گرفت
Şəhri-Qarabağə Şişə qoymuşlar adŞəhri-Qarabağə Şişə qoymuşlar ad,Bu şəhr pərilərdən olubdur abad.
Ulus torpağıQoynunda olanlar bilər qürbəti,Yurddaşa zəhərdir onun şərbəti,
Qəzəl 5359حنظل افلاک شکر بار باشد صبحدمشاخ خشک کهکشان پربار باشد صبحدم
Rübai 140امشب نه به کام روزگار است آن مردناخورده شراب در خمار است آن مرد
Qəzəl 73نیامد وقت آن کز من بخواهی عذر آزارت؟دلم را شربتی سازی ز لعل چاشنی دارت؟
Bu, Məcnunun atası Leyliyə xastarlığıdır və Leyli atasının Məcnundan bizarlığıdırSaqi, gətir ol şərabi-nabi Kim,yetdi nisabə qəm hesabi.
Cemâlüne ne nisbet kıla lâleCemâlüne ne nisbet kıla lâleNe dil benzedi bile sini lâle
Qəzəl 211دیدمش دوش که سرمست و خرامان میرفتجام بر کف، طرف مجلس مستان میرفت
Səbr eylə könul dərdü qəmi-pinhanəSəbr eylə könul dərdü qəmi-pinhanə,Faş eyləmə əhvalını hər nadanə.
İnsandan ilham alGerçək bir əfsanə varİnsan adda, Aydanım,
Qəzəl 5361ترک سر کردم زجیب آسمان سر برزدمبی گره چون رشته گشتم غوطه در گوهر زدم
Rübai 145رخسار تو را که ماه و گل بنده بودلشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
Qəzəl 76بی تو نکردیم به جایی نشستبا تو نشستیم به هر جا که هست
Bu, Məcnun atasının hirmanıdır və qeyri babdən tədbiri-dərmanıdırOl sahibi-nəngü namü namusDöndü evə, gəldi xarü məyus.
Cânâna vireler sanemâ lâş işigündeCânâna vireler sanemâ lâş işigündeZehr ayağı cânuma ola aş işigünde
Qəzəl 212اسرار تو با خاطر هشیار توان گفتاین گنج نه گنجیست گه با مار توان گفت
Hər dilşüdə bir meyldə qaldı naqisHər dilşüdə bir meyldə qaldı naqis,Məcnun Həvəsi-Leylidə qaldı, naqis,
Od odunOd odunla yaşar, gülüm,Odun üçün oddur ölüm.
Qəzəl 5362رفت آن عهدی که من بی یار ساغر می زدمبر کمر دارم کنون دستی که بر سر می زدم
Rübai 153خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید
Qəzəl 77ماهی، که لبش بجای جانستگر ناز کند،به جای آن است
Bu, Məcnunun dağ ilə müsahibətidir və cari olan çeşmə ilə münasibətidirBir dağə irişdi yolda nagah,Qəddinə libasi-vəhm kutah.
Mahâsin cümle tapunda mücemma'Mahâsin cümle tapunda mücemma'Neçün mâhun durur şâhâ mukanna'