Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Şəfayi-vəsl qədrin hicr ilə bimar olandan sor,Zülali-zövq şövqün təşneyi-didar olandan sor.
Her çend ki vaslun sanemâ aza irişdiHer çend ki vaslun sanemâ aza irişdiÇoh var ki senün vasluna ol aza irişdi
Qəzəl 352هر کرا جرعه می داد بسر گردانیدهر کرا داد قدح زیر و زبر گردانید
Pərakəndə şeir 225کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟که شور حشر بر گرد نمکدان تو می گردد
Qitə 251غم عمری که شد چرا نخورمغم روزی ابلهانه خورم
Qəzəl 203پیری که پریرم ز مناجات بر آورددی مست و خرابم به خرابات برآورد
Səbrim alıb fələk, mənə yüz min bəla verürSəbrim alıb fələk, mənə yüz min bəla verür,Az olsa bir məta’, ona el çox bəha verür.
Ayah toprağıyam nigârâ hevâdanAyah toprağıyam nigârâ hevâdanZihî bulmışam ben bu derdi devâdan
Qəzəl 354دلم از قصه هجران چه گوید؟ازین هجران بی پایان چه گوید؟
Qəzəl 229کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه رااختری پیوسته باشد در گذر پروانه را
Qitə 254فلک خاک در میر است و من هماز آن مدحش به آب زر نویسم
Qəzəl 209تیر از کمان به من اندازدعشق از کمین چو برون تازد
Təşneyi-cami-vüsalın abi-heyvan istəməzTəşneyi-cami-vüsalın abi-heyvan istəməz,Mayili-muri-xətin mülki-Süleyman istəməz.
Olalı zülfün senün anber-şikenOlalı zülfün senün anber-şikenCân-ı miskîn anda kılmışdur seken
Qəzəl 361هله! ای دوست بیا باده بخور، غصه مخورهر که او باده نخوردست از این کوچه بدر
Pərakəndə şeir 239کسی چون چشم ازان رخسار آتشناک برگیرد؟که انگشت از اشارت کردنش چون شمع درگیرد
Qitə 258چون جاه پدید آرد دشمن که بد اندیشدپس جاه بتر دشمن زو نیکتر اندیشم
Qəzəl 214چو میل او کنم، از من به عشوه بگریزددگر چو روی به پیچم به من در آویزد
Həmdi-bihəd dəmbədəm ol mübdi i - əşyayə kimHəmdi-bihəd dəmbədəm ol mübdi'i-əşyayə kim,Xilqəti-imkan vücubi-zatini icab edər.
Niçe niçe yahılam ben tuzun ile çelebîNiçe niçe yahılam ben tuzun ile çelebîGüneşi isdemeyem ben yüzün ile çelebî
Qəzəl 401بر کنار طاس گردون زد هلال انگشت دوشعاشقان را مژده ایام عید آمد بگوش
Qəzəl 239شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه رامی دهد در بیضه فولاد پر آیینه را
Qitə 268این غَر غَرچه جغد دمن استنیست او را چو همای اصل کریم
Qəzəl 220جان و دل را بوی وصل آن دل و جان کی رسد؟وین شب تنهای تاریکی به پایان کی رسد؟
Elm kəsbilə rütbeyi-rif’ətSətirüstü mətnElm kəsbilə rütbeyi-rif’ət
Saçunı bilürem şâhâ ki bu gülşende reyhândurSaçunı bilürem şâhâ ki bu gülşende reyhândurYüzün güldür ü gözlerün acâyib nâ- müselmândur
Qəzəl 418ما گنج قدیمیم درین دیر کهن سالما را چه بود گر بشناسی بهمه حال؟
Qəzəl 240گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه رازود خواهد کرد خاکسترنشین آیینه را
Qitə 271کو نُزل عاشقان که به منزل رسیدهایمجان نورهان دهیم که نادیده دیدهایم
Qəzəl 228تا دلم بر رخ چون ماه تمامت باشدناله و زاری من بر در و بامت باشد