Qəzəl 213

ای آفتاب خوبان وی آیت الهیحسن تو را مسخر از ماه تا به ماهی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Məsnəvi 1

ای وجودت به ذات خود قایمذات پاک تو قایم و دایم

Həmam TəbriziMəsnəvi10 dəq
Rübai 2

جهدی بنما تا بشناسی حق راکانجا نخرند غلغل و بقبق را

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 3

ما به دست یار دادیم اختیار خویش راحاصلی زین به ندانستیم کار خویش را

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 3

ای هجر تو خون کرده جگر یاران رااز وصل تو شادی دل غم‌خواران را

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 6

زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 8

بشنو حدیث یار ما از ما نه از اغیار ماشرح لب او می‌دهد شیرینی گفتار ما

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 9

ای چشم تو را چو من جهانی شده مستدر پای تو افتاده چو گیسوی تو پست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Məsnəvi 11

دل‌ربایی به دل‌نوازی کنپای‌ها بوس و سرفرازی کن

Həmam TəbriziMəsnəvi3 dəq
Məsnəvi 13

گفتن از بهر کار در کار استورنه اینجا چه جای گفتار است

Həmam TəbriziMəsnəvi2 dəq
Məsnəvi 14

همنفس شد سگ شبان با گرگگله را سگ خوردکنون یاگرگ

Həmam TəbriziMəsnəvi1 dəq
Rübai 14

با روی تو شمع برفروزد عجب استبا حسن تو دیده برندوزد عجب است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 18

به جای خویش بود گر درخت طوبی راز سلسبیل وز آب حیات آب دهند

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 22

گفتم که مگر رای تو فرزانگی استرفتیم و هنوزت سر بیگانگی است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 24

تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوستمغزند و مپندار تو ایشان را پوست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 28

ای سواد نامه‌ات نور سواد دیده‌امتازه جانی یافتم تا نامه‌ات را دیده‌ام

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 29

یار ما محمل‌نشین و ساربان مستعجل استچون روان گردم که زاب دیده پایم در گل است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 29

چون زرد شد از رنج گل رعنایتشد رنج خجل ز روی شهرآرایت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 30

تو سلطانی و خورشیدت غلام استنظر جز بر چنین صورت حرام است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 31

ای عرصه تبریز زیانت مرسادآسیب زمان به مردمانت مرساد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 32

هست امیدم که خاک پای تو گردمبار خدایا بدین امید رسانم

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 32

این سنگ که از آب روان می‌گرددپیوسته بسان آسمان می‌گردد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 33

وداع چون تو نگاری نه کار آسان استهلاک عاشق مسکین فراق جانان است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 35

زلفت که ز ماه تکیه‌گاهی داردانصاف که خوش منصب و جاهی دارد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 36

فتنه عالمی شدی فتنه شدم چو دیدمتفتنه نگر که می‌کند فتنه فتنه‌بین من

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 37

دل وقت سماع بوی دلدار بردحالش به سراپرده اسرار برد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 38

ای دل من نگین تو مهر تو مهر آن نگینعمر شد و نمی‌رود نقش تو از نگین من

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 41

ز وصف اشتیاق او شدی الکن بیان منبه جای هر سر مویی مرا گر صد زبانستی

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 42

هنوز صبح نخستین روز دولت توستدر انتظار طلوع جمال خورشیدی

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 42

ز جانان مهر و از ما جان‌فشانی‌ستجواب مهربانان مهربانی‌ست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq