Həmam Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
حالی که به صد زبان بیان نتوان کردکلک دو زبان چگونه تقریر کند
Rübai 17ای زلف به تاب دوست تاب تو که راستوی لعل خوشش برگ عتاب تو که راست
Rübai 18لب بر لب من نهاد این لطف بس استمیگفت که با کشته خویشم هوس است
Müfrəd 19مردم تبریز همچو آب لطیفندشخص به جز از شکل خود در آب نبیند
Rübai 19عشق تو که سرمایه این درویش استزاندازه هر هوسپرستی بیش است
Müfrəd 20هر باد که از شام به اصحاب تو آیدآرام دل و راحت ارواح فزاید
Rübai 20ای باد مراغه حال خویشان خون استوان یار مرا زلف پریشان چون است
Müfrəd 21درین دیار بدان زندهام که گهگاهینسیم باد صبا زان دیار میآید
Rübai 21ترشی تو ولیک نکتهات شیرین استیک نکته تو لایق صد تحسین است
Müfrəd 23بهانه میطلبد دوست گفتگویی راوز این متاع شود گرم عشق را بازار
Rübai 23تا هر کست ای شانه نگیرد بر دستکوتاه کن از دو زلف آن دلبر دست
Müfrəd 24بیش از آن است که آید ز زبان تقریرشی میسر شود از نوک قلم تحریرش
Müfrəd 25آن همیخواندم همیبوسیدمشدر سواد دیده میمالیدمش
Rübai 25ای جام لب نگار میدار به دستبا او چو خوش آورید این کار بدست
Rübai 26ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست
Qəzəl 28مشتاب ساربان که مرا پای در گل استدر گردنم ز حلقه زلفش سلاسل است
Rübai 30ای آب لطافت و طرب در جویتجان زنده کند نسیم کآرد بویت
Qəzəl 32در شهر بگویید چه فریاد و فغان استآن سرو مگر باز به بازار روان است
Müfrəd 34رهروان بستند بر فتراک ما را لاجرمپیشتر از کاروان خود را به منزل یافتیم
Müfrəd 37ناز ز حد ببردهای ای بت نازنین منراه جفا گزیدهای ای ز جهان گزین من
Qəzəl 38دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دستجان شیرین منی جان نتوان داد ز دست
Rübai 38گفتی که سرشکت ز چه معنی خون شدخون نیست ولی با تو بگویم چون شد
Müfrəd 39در سماع آمد بت خوبان چینآفتابی بر زمین در چرخ بین
Rübai 39با عشق تو دل چون محرم راز آمدبا دل در و دیوار در آواز آمد
Müfrəd 40من کیم باری که نامم بر زبان آوردهاییا به نوک کلک در تصنیف نامم بردهای
Rübai 41گویند فلان سلطنتی میراندبهمان بد و نیک ملک نیکو داند
Rübai 42ای دل مطلب دوا ز معلولی چندمشغول مشو به مهر مشغولی چند
Qəzəl 43از سوز دل مات همانا خبری نیستکاین ناله شبهای مرا خود سحری نیست
Rübai 44معشوقه به گرمابه شبی با ما بودما را ز فروغ چهره خورشید نمود
Müfrəd 45چون جان و دلم ز خدمتت نیست جدااندر نظرت چه قدر دارد بدنی