Müfrəd 17

حالی که به صد زبان بیان نتوان کردکلک دو زبان چگونه تقریر کند

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 17

ای زلف به تاب دوست تاب تو که راستوی لعل خوشش برگ عتاب تو که راست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 18

لب بر لب من نهاد این لطف بس استمی‌گفت که با کشته خویشم هوس است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 19

مردم تبریز همچو آب لطیفندشخص به جز از شکل خود در آب نبیند

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 19

عشق تو که سرمایه این درویش استزاندازه هر هوس‌پرستی بیش است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 20

هر باد که از شام به اصحاب تو آیدآرام دل و راحت ارواح فزاید

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 20

ای باد مراغه حال خویشان خون استوان یار مرا زلف پریشان چون است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 21

درین دیار بدان زنده‌ام که گه‌گاهینسیم باد صبا زان دیار می‌آید

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 21

ترشی تو ولیک نکته‌ات شیرین استیک نکته تو لایق صد تحسین است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 23

بهانه می‌طلبد دوست گفتگویی راوز این متاع شود گرم عشق را بازار

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 23

تا هر کست ای شانه نگیرد بر دستکوتاه کن از دو زلف آن دلبر دست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 24

بیش از آن است که آید ز زبان تقریرشی میسر شود از نوک قلم تحریرش

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 25

آن همی‌خواندم همی‌بوسیدمشدر سواد دیده می‌مالیدمش

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 25

ای جام لب نگار می‌دار به دستبا او چو خوش آورید این کار بدست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 26

ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 28

مشتاب ساربان که مرا پای در گل استدر گردنم ز حلقه زلفش سلاسل است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 30

ای آب لطافت و طرب در جویتجان زنده کند نسیم کآرد بویت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 32

در شهر بگویید چه فریاد و فغان استآن سرو مگر باز به بازار روان است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 34

ره‌روان بستند بر فتراک ما را لاجرمپیشتر از کاروان خود را به منزل یافتیم

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 37

ناز ز حد ببرده‌ای ای بت نازنین منراه جفا گزیده‌ای ای ز جهان گزین من

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 38

دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دستجان شیرین منی جان نتوان داد ز دست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 38

گفتی که سرشکت ز چه معنی خون شدخون نیست ولی با تو بگویم چون شد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 39

در سماع آمد بت خوبان چینآفتابی بر زمین در چرخ بین

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 39

با عشق تو دل چون محرم راز آمدبا دل در و دیوار در آواز آمد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 40

من کیم باری که نامم بر زبان آورده‌اییا به نوک کلک در تصنیف نامم برده‌ای

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 41

گویند فلان سلطنتی می‌راندبهمان بد و نیک ملک نیکو داند

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 42

ای دل مطلب دوا ز معلولی چندمشغول مشو به مهر مشغولی چند

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 43

از سوز دل مات همانا خبری نیستکاین ناله شب‌های مرا خود سحری نیست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 44

معشوقه به گرمابه شبی با ما بودما را ز فروغ چهره خورشید نمود

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 45

چون جان و دلم ز خدمتت نیست جدااندر نظرت چه قدر دارد بدنی

Həmam Təbrizi1 dəq