Həmam Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شب دراز که مانند زلف یار من استچو زلف یار به دست است، کار کار من است
Qəzəl 45خرامان میرود آن سرو قامتجهانی را از آن قامت قیامت
Qəzəl 57رندی و برناپیشهای میر مغان را میرسداز تن نیاید ھیچ کار این شیوه جان را می رسد
Qəzəl 82هر که او عاشق جمال بودشاهدش خود گواه حال بود
Qəzəl 104چون قامت تو سروی در بوستان نرویدچون عارض تو یک گل در گلستان نروید
Qəzəl 105اینک نسیمی میدهد کز دوست میآرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر
Qəzəl 108لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر
Qəzəl 119پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیشیار بارت ندهد تا نشوی دشمن خویش
Qəzəl 124ما میرویم داده تو را یادگار دلنازک بود حکایت دل زینهار دل
Qəzəl 127چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول
Qəzəl 157نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان
Qəzəl 163در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن
Qəzəl 165عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن
Qəzəl 168ای سواد زلف تو سودای منروی تو خورشید مهرافزای من
Qəzəl 177اگر نه روی تو باشد کجا برم دنییتویی خلاصه دنیی و کس نگوید نی
Qəzəl 186توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پریهر چه دیدیم و شنیدیم از آن خوبتری
Qəzəl 187شب دوشینه خیالت به عیادت سحریبر بالین من آمد که فلان هان خبری
Qəzəl 196به یک کرشمه توانی که کار ما سازیولی به چارۀ بیچارگان نپردازی
Qəzəl 199نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقیکه مرا با دگری هست خیالی باقی
Qəzəl 210ز بهر تو باید مرا زندگانیکه شیرینتری از زمان جوانی
Qəzəl 217ای منزل مبارک میبخشیم صفاییداری هوای مشکین از بوی آشنایی
Qəzəl 17در پی آن میدوید دل که نگاری کجاستنوبت خوبان گذشت شاهد ما وقت ماست