Həmam Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چون تو از جانب شیراز به تبریز آییشکر آن نعمت را وام کنم گویایی
Rübai 54شد دوش میان ما حکایت آغازاز هر بن موییم برآمد آواز
Rübai 59در صحبت شانه هست موی تو دریغبا آینه اتفاق روی تو دریغ
Qəzəl 61اگر بختم دهد باری که یارم همنشین باشدزهی مقبل که من باشم زهی دولت که این باشد
Rübai 62با روی تو ننگرند عشاق به گلگل پیش تو نشمرند عشاق به گل
Rübai 64رنج تو چو رنج خویش پنداشتهاماین هفته طرب ز یاد بگذاشتهام
Rübai 69هجران دیدیم و درد هجران دیدیمدردی که نداشت هیچ درمان دیدیم
Qəzəl 76قومی که ره به منزل خوبان همیبرنداقبال مایهایست که ایشان همیبرند
Qəzəl 77میروی وز پی تو پیر و جوان مینگرندبه تعجب همه در صورت جان مینگرند
Rübai 77ای حلقهٔ مشکین تو دام دل منمحنتکدهٔ عشق تو نام دل من
Rübai 78از مه قدحی نهاده بر کف گردونیاران گه خواب نیست خیزید کنون
Qəzəl 80اهل دل در هوس عشق تو سرگردانندزاهدان شیوۀ این طایفه کمتر دانند
Rübai 82از باغ ارم گوشه درویشان بهدرویش ز چشم این و آن پنهان به
Qəzəl 86زینهار ای دل گرت با عشق پیوندی بودغیرتت باید که بر پای هوا بندی بود
Rübai 87اینت نرسد که بر تنم رشک بریزیرا که بر او رشک برد ماه و پری
Qəzəl 90بوسهای را گر به جان شاید خریدجان بباید داد روز من یزید
Rübai 92هر گه که گذر کنم بر آب صافیوز شوق نظر کنم در آب صافی
Rübai 96ای باد اگرش خوش دل و تنها بینیاو را هوس این دل شیدا بینی
Qəzəl 112رفتیم ما و عشق تو اندر میان هنوزساکن نگشت عربده عاشقان هنوز
Qəzəl 114زهی شمایل موزون و قد دلبندشکه هر که دید رخش گشت آرزومندش
Qəzəl 116این نه دردیست که بی دوست بود درمانشخُنُک آن جان که نصیبی بود از جانانش
Qəzəl 135پیش یاران امشبی ناخوانده مهمان آمدمعاشقان تشنه لب را آب حیوان آمدم
Qəzəl 141در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشمبدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم
Qəzəl 153به معنی چون شود صورت مزینچو قصری باشد از خورشید روشن
Qəzəl 159شیوهٔ مردان نباشد عشق پنهان باختنکمتر از پروانه نتوان بود در جان باختن
Qəzəl 164ملامت میکند دشمن مرا در عشق ورزیدنبه چشم عاشقان باید جمال شاهدان دیدن
Qəzəl 167ترک مه پیکر من تا که برفت از بر مندور از آن روی ندانم که چه شد بر سر من
Qəzəl 169بر کف ماه نیکوان جام چو آفتاب بیننرگس نیم مست او گشته ز می خراب بین
Qəzəl 171حدیث زلف و خال و چشم و ابرونگوید جز زبان عشق نیکو
Qəzəl 183چون بگذرد به شهر چنین سرو قامتیاز هر طرف ز خلق برآید قیامتی