Həmam Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بدین ملاحت و حسن و لطافت و معنینه زاده است و نه پرورده مادر دنیی
Qəzəl 219دانی چگونه باشد از دوستان جداییچون دیدهای که ماند خالی ز روشنایی
Məsnəvi 2هرکه ره با دلیل پیمایدگرچه زحمت کشد بیاساید
Məsnəvi 3پیشوا یار غار او صدیقآن رسیده به عالم تحقیق
Rübai 4ای در سر زلف تو پریشانیهاخوی لب لعلت شکرافشانیها
Müfrəd 5حالم ز فرقت تو نیاید به نامه راستکاین کارنامهایست نه این کار نامه است
Rübai 5ای دل که شدی در سر آن زلف به تابدر جایگه خوشی مکن جنگ و عتاب
Məsnəvi 6چون به جای نبی علی بنشستاهل اسلام را قوی شد دست
Müfrəd 6مرا به طلعت تو اشتیاق چندانی استکه زائران حرم را به کعبه چندان نیست
Rübai 7گویند که هست بی نشان آب حیاتو اندر ظلمات است نهان آب حیات
Müfrəd 8عمری که از او جهانی ارزددر صحبت خلق رایگانی بگذشت
Müfrəd 9چه نویسم ز آرزومندیکان زبان قلم نداند گفت
Rübai 11ای آنکه لبت آب حیات طرب استروی تو چو باده خرمی را سبب است
Qəzəl 13ترکم زمی مغانه سرمستمیآمد و عقل رفته از دست
Məsnəvi 15زنگییی زشت را ظریفی دیدگفت باید به ریش او خندید
Müfrəd 16کو حیدر هاشمی و کو حاتم طیتا ماتم مردمی و مردی دارند
Qəzəl 20حسنی که هست روی تو را بینهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است
Qəzəl 23اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوبتر است
Müfrəd 27ملول شد دل ما در شب دراز فراقمگر طلوع کند آفتاب روز وصال
Rübai 27ما را به امید زندگانی بگذشتدور از رویت دور جوانی بگذشت
Rübai 28چون خسته شد از منج لب شیرینتخونین شد از این غم دل صد مسکینت
Müfrəd 29چه گویم و چه نویسم که زین سفر چه کشیدمز روزگار پیاپی بدیدم آنچه بدیدم
Müfrəd 31ز چشم دوری و دل روز و شب ملازم توستامید هست که محروم هم نماند چشم
Qəzəl 34یاری که رخش قبله صاحبنظران استچشم و دل مردم به جمالش نگران است
Rübai 34زلفش سر کبر و سرفرازی داردزان کشتن عاشقان به بازی دارد
Müfrəd 35نانش نه و خلق او را در هر دو جهان مهمانای دوست چنین باشد ایثار جوانمردان
Qəzəl 39بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوستبیا که سیر شدم بی تو از جهان ای دوست
Rübai 40گفتی غم عشقت همه کس میدانداین راز گشادهای بدان میماند
Rübai 43در بزم تو هر که ترک هستی نکنداز باده لبهای تو مستی نکند
Müfrəd 48چون تو از جانب شیراز به تبریز آییشکر آن نعمت را وام کنم گویایی