Qəzəl 178

بدین ملاحت و حسن و لطافت و معنینه زاده است و نه پرورده مادر دنیی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 219

دانی چگونه باشد از دوستان جداییچون دیده‌ای که ماند خالی ز روشنایی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Məsnəvi 2

هرکه ره با دلیل پیمایدگرچه زحمت کشد بیاساید

Həmam TəbriziMəsnəvi7 dəq
Məsnəvi 3

پیشوا یار غار او صدیقآن رسیده به عالم تحقیق

Həmam TəbriziMəsnəvi1 dəq
Rübai 4

ای در سر زلف تو پریشانی‌هاخوی لب لعلت شکرافشانی‌ها

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 5

حالم ز فرقت تو نیاید به نامه راستکاین کارنامه‌ای‌ست نه این کار نامه است

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 5

ای دل که شدی در سر آن زلف به تابدر جایگه خوشی مکن جنگ و عتاب

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Məsnəvi 6

چون به جای نبی علی بنشستاهل اسلام را قوی شد دست

Həmam TəbriziMəsnəvi2 dəq
Müfrəd 6

مرا به طلعت تو اشتیاق چندانی استکه زائران حرم را به کعبه چندان نیست

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 7

گویند که هست بی نشان آب حیاتو اندر ظلمات است نهان آب حیات

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 8

عمری که از او جهانی ارزددر صحبت خلق رایگانی بگذشت

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 9

چه نویسم ز آرزومندیکان زبان قلم نداند گفت

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 11

ای آنکه لبت آب حیات طرب استروی تو چو باده خرمی را سبب است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 13

ترکم زمی مغانه سرمستمی‌آمد و عقل رفته از دست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Məsnəvi 15

زنگی‌یی زشت را ظریفی دیدگفت باید به ریش او خندید

Həmam TəbriziMəsnəvi3 dəq
Müfrəd 16

کو حیدر هاشمی و کو حاتم طیتا ماتم مردمی و مردی دارند

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 20

حسنی که هست روی تو را بی‌نهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 23

اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوب‌تر است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 27

ملول شد دل ما در شب دراز فراقمگر طلوع کند آفتاب روز وصال

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 27

ما را به امید زندگانی بگذشتدور از رویت دور جوانی بگذشت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 28

چون خسته شد از منج لب شیرینتخونین شد از این غم دل صد مسکینت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 29

چه گویم و چه نویسم که زین سفر چه کشیدمز روزگار پیاپی بدیدم آنچه بدیدم

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 31

ز چشم دوری و دل روز و شب ملازم توستامید هست که محروم هم نماند چشم

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 34

یاری که رخش قبله صاحب‌نظران استچشم و دل مردم به جمالش نگران است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 34

زلفش سر کبر و سرفرازی داردزان کشتن عاشقان به بازی دارد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 35

نانش نه و خلق او را در هر دو جهان مهمانای دوست چنین باشد ایثار جوانمردان

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 39

بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوستبیا که سیر شدم بی تو از جهان ای دوست

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Rübai 40

گفتی غم عشقت همه کس می‌دانداین راز گشاده‌ای بدان می‌ماند

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 43

در بزم تو هر که ترک هستی نکنداز باده لب‌های تو مستی نکند

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 48

چون تو از جانب شیراز به تبریز آییشکر آن نعمت را وام کنم گویایی

Həmam Təbrizi1 dəq