Həmam Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بادا چو کمان قامت اعدای تو کوزپیچیده در او غم فراوان چون توز
Qəzəl 56جان را به جای جانی جای تو کس نگیردمهر تو زنده ماند روزی که تن بمیرد
Rübai 56ای خواجه بگو چه دیدهای باش هنوززین ره به کجا رسیدهای باش هنوز
Rübai 57جانا دهنت که هست چون چشمه نوشمیآوردش ظلمت شب در آغوش
Qəzəl 60چو رخسارت گل رنگین نباشدشکر چون لعل تو شیرین نباشد
Rübai 63دیر است که با غم تو در ساختهامپنهان ز تو با تو عشقها باختهام
Qəzəl 66میان ما و شما بود پیش از آن پیوندکه جان علوی ما شد در این قفس در بند
Rübai 67وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهمکی وصل تو را به ملک خاقان بدهم
Qəzəl 70گرچه سیاحان جهان گردیدهاندمثل رویت کافرم گر دیدهاند
Rübai 70منگر تو بدان که ما به تن مختصریمهر چند که کوتهیم عالی نظریم
Rübai 71تا چند بود دل به ریا پروردندر باده نهم سر پس از این تا گردن
Qəzəl 72نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند
Rübai 73تا کی رخ دل سوی گناه آوردنوان میغ سیاه پیش ماه آوردن
Qəzəl 74این مقبلان که باخبر از روز محشرندجان را به دین و دانش و طاعت بپرورند
Rübai 74در منزل او وقت خبر پرسیدنخون شد دلم از بانگ صدا بشنیدن
Rübai 75چون نیست مجال روی و مویت دیدنراضی شدهام به خاک کویت دیدن
Rübai 76امشب که رسید دوست در منزل منشد جان و دل از حضورش آب و گل من
Qəzəl 78زلف ترک من صبا هردم مشوش میکندتا دماغ عاشقان از بوی آن خوش میکند
Rübai 79یک جوهر روشن است جان من و توآگه نشود کس ز نهان من و تو
Qəzəl 81ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بودوگر گذر همه بر تیغ و تیر خواهد بود
Qəzəl 88جانها در آتشند که جانان همیرودسیلاب خون ز دیدهٔ گریان همیرود
Qəzəl 91اگر نگار من از رخ نقاب بگشایدبه حسن خویش جهان سر به سر بیاراید
Qəzəl 93بیا دمی بنشین تا دلم بیاسایدکه آن شمایل خوب انجمن بیاراید
Qəzəl 94دلم ز عهدۀ عشقت برون نمیآیدبه جای هر سر مویی مرا دلی باید
Qəzəl 95رویت به از آن آمد انصاف که میبایدبا روی تو در عالم گر گل نبود شاید
Rübai 99گه رهزن و گاه رهنمون میآییگاهی ز درون گه ز برون میآیی
Qəzəl 100دوستان از دوستان یاد آوریدعهد یار مهربان یاد آورید
Qəzəl 102نفس کافر کیش را عشق تو در ایمان کشیددیو را حکم سلیمان باز در فرمان کشید
Qəzəl 106دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشترشبی خیال تو از ملک جاودان خوشتر
Qəzəl 109آفتابی و ز مهرت همه دلها محرورچشم روشن بود آن را که تو باشی منظور