Qəzəl 122

که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 136

چون سر زلف تو برعارض زیبا دیدمروز نوروز و شب قدر به یک‌جا دیدم

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 142

ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 143

عنبرین است به ذکر تو نفس‌ها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 151

ما گر چه ز خدمتت جداییمتا ظن نبری که بی‌وفاییم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 154

تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 161

عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 166

تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 174

پاک‌چشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 181

چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 188

ای باد نو بهاری بوی بهشت داریاز سوی گل رسیدی یا پیک آن نگاری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 190

ترسا بچه‌ای ناگه بر کف می گلناریاز صومعه باز آمد سرمست به عیاری

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 193

دیگر نخوانم جان تورا زیرا که از جان خوشتریاز حسن خوبان نشمرم حسنت که زایشان خوشتری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 194

بازیچه نیست آخر آیین عشق‌بازیبا دوست درنگیرد تا روح در نبازی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 195

به خوبی‌ست هر دل نوازی ایازیولی همچو محمود کو پاک بازی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 205

از تشنگی بمردم ای آب زندگانیچون نیستی در آتش احوال ما چه دانی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 211

در غیرتم که با خود همراز و همنشینیدر آب عکس خود را زنهار تا نبینی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 218

برای دیدن رویت خوش است بیناییز بهر نام تو آید به کار گویایی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 220

گلستانی و ما مستان بوییچه باشد گر بیابم آرزویی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 1

انگور و شراب را سعادت بادامی مستی و خواب را سعادت بادا

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 2

سعادت با سلامت یار بادتنگه‌دار حوادث کردگارت

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 2

با آن که برشکستی چون زلف خویش ما راگفتن ادب نباشد پیمان‌شکن نگارا

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 3

از آن مجلس به صورت گرچه دور استمخوان دورش که جانش در حضور است

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 8

عشق تو که در دل آتش تیز افروختدانم که به شمع سوختن او آموخت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 10

دوشش دیدم زلف بشولیده و مستمی آمد و دسته‌ای گل سرخ به دست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 12

ملامتی نتوان کرد روستایی راکه پیش شهد و شکر نام کشک و دوغ برد

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 12

بدیدم چشم مستت رفتم از دستکوام آذر دلی بو کو نبی مست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 13

به آن هم مفتخر هم مبتهج شددلش با انس و راحت ممتزج شد

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 14

بفرست نسیمی که سلام تو رساندوز دست فراقم به سلامت برهاند

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 15

ز ذوق یار ملامت‌گران چو بی‌خبرندبه روی دوست چو خرگوش خفته می‌نگرند

Həmam Təbrizi1 dəq