Müfrəd 36

فتنه عالمی شدی فتنه شدم چو دیدمتفتنه نگر که می‌کند فتنه فتنه‌بین من

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 37

دل وقت سماع بوی دلدار بردحالش به سراپرده اسرار برد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 38

ای دل من نگین تو مهر تو مهر آن نگینعمر شد و نمی‌رود نقش تو از نگین من

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 41

ز وصف اشتیاق او شدی الکن بیان منبه جای هر سر مویی مرا گر صد زبانستی

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 42

هنوز صبح نخستین روز دولت توستدر انتظار طلوع جمال خورشیدی

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 42

ز جانان مهر و از ما جان‌فشانی‌ستجواب مهربانان مهربانی‌ست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 44

می‌نویسم پیش جانان نامه‌ایکاشکی من نامه خود بودمی

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 44

فتنه از بالای تو بالا گرفتشهر از آن رفتار خوش غوغا گرفت

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 48

چون کرد دیگر آن بت چابک سوار کوچآرام کرد از دل و صبر و قرار کوچ

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 49

از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 51

دلم شکست بدان زلف‌های پرشکنشکه زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 53

مگر سنگین دل است و جان نداردهر آن کس کاو چو تو جانان ندارد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 58

دردمندان را ز بوی دوست درمان می‌رسدمژدۀ فرزند پیش پیر کنعان می‌رسد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 58

از سبزه شود خرد چو ماه اندر میغچون رفت خرد ز سر بود لایق تیغ

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 59

جان را به جای زلفت جای دگر نباشدزین منزل خوش او را عزم سفر نباشد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 63

نیِ بی‌نوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 65

برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 65

می‌آیم و از شرم چنان می‌افتمکز زندگی خود به گمان می‌افتم

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 69

عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیده‌اندآب حیوان در میان تیرگی نوشیده‌اند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 75

به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 79

آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 85

هوس عمر عزیزم ز برای تو بودبکشم جور جهانی چو رضای تو بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 85

با شمع چو گرم شد سر پروانهبا شمع بسوخت خویشتن مردانه

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 88

ای همنفسان شدست وصلم سپریوقت است که آغاز کنم نوحه‌گری

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 92

بهشت روی تو را پاک دیده‌ای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 97

سال‌ها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 97

یک رنج تحمل کنی از صد برهیچون نیک شوی ز صحبت بد برهی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 98

ای نی که به ناله غم همی‌فرساییوز نغمه خوش طرب همی‌افزایی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 107

دوش از لبت ربوده‌ام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 120

عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq