Nəriman Həsənzadə
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Səni qaldıranacan,can verdik, nə qədər can.
İtkin düşənlərin yeri bilinmirXırda qəzetlərin birində*qərəzli yazılar oxudum*
Daş ürəklər gördüm, ölü baxışlarBir qələm dostumu apardı dünya,daş ürəklər gördüm, ölü baxışlar.
Baxt qapın ağzında ayaq üstədiBaxtımız əbədi, həyat dəyişkən,dünyanın özü də bir cür yuxuymuş.
Sənə qul deyəni qul kimi öldürGəl mənim “qul” balam, “qul” pəhləvanım,qullar bazarında necəsən oğlum?
Dünyanın üzü toy, astarı yasdıKardioloq, prof. Fuad Əliyevə*Ölçüb təzyiqimi keçirsən belə,
Ayrılıq ayrılıqdıBu ayrılıq, ayrılıqdı,istər elə, istər belə.
Bakıda “Yaşıl bağ” xəstəxanası və onun hasarıBir addım var arada,amma əsl möcüzə.
Dünyada tərifli bir gün olmadıQələm qardaşım Bəkir Nəbiyev*Nizami külüngü Fərhada verdi,
Bir şeir oxudum... mənim şerimiBir şeir oxudum... mənim şerimidinlədi sonuncu misraya kimi.
Aspirant dostum Abdulla Abbasovun qızınaA qızım, gülüşün necə təmizdi,bu necə tilsimdi, bu necə ovsun?
Nə qədər desək də sənsən arxamız...Öz ağrım ömürlük özümə bəsdi,özgəyə yamanlıq gəlmir əlimdən.
Məni bayraq kimi tutun yuxarıMənim həyatımın nə mənası var,sizin üzünüzdə gülüş olmasa.
Yanaşı getməyimiz elə səadət imişSən burda, mən şəhərdə,hava soyuq, yol uzaq.
1. Sabah gələsiydiİri, mavi gözlərində çəhrayı eynək,sarı, tüklü əllərində yazı var idi.
Böyük periklin ən ağır cəzasıUzaq Afinada, qədim zamanlar,Perikl adlanan böyük hökmdar,
“İran şahı”na məktubMən dəmir yol fəhləsininoğluyam, şah!
Şair taleyindən yarıya bilmir“Mənə bir it hürür, bir qara çaqqal”*Ə.Cavad*
Bir az möhlət istəyirəm ömürdənSaçlarımın rəngindədir gödəkçəm,yarı bozdu, yarı qara, yarı ağ.
Qaçdıq qara saçdan ağ saça qədər...Şair qardaşım Məmməd Arazın 70 illiyinə*Ürək o Sahildə bu Sahildədir,
Ürəyim ananı istəyir, qızımÜrəyim ananı istəyir, qızım,sən yaşa, dünyada qəmsiz, kədərsiz.
Daşı sevməliyik biz innən beləGül gətirdim, çiçək qoydum üstünə,*gül sənindi, yer sənindi, sən mənim.*
Mənim nikahımı pozdu təbiətMənim nikahımı pozdu təbiət,köklədi simləri xeyir-şər üstə.
“Ziyafət”dən qayıdan qızGecə keçib gecədən,keçən yoxdu küçədən.
Mənim yandığımı demə, yanarsanXalq artisti Əminə Yusifqızına*Gör necə qarışıb qəmim qəminə,
Məhəbbət! Nə deyim bu ülvi adaMəhəbbət! Nə deyim bu ülvi ada,Hamıya bir gözlə baxmayır o da.
Qız idin – sevinən, qaçan, güləyən...Mən bu daş saçlara sığal çəkmişəm,nə qədər öpmüşəm bu daş üzündən,
Heç nə istəməyən qız– Ata, güllü bir corab al,heç nə daha istəmirəm.
Yoxa çıxan Yeddi yaylıq dastanıYaylıqlar itdi bir-bir,Hardadı bəs, kim bilir?!
Yazıq filNə qədər yaşayırsan...Fərqi yox uzun ömrün.