Vaqif Bayatlı Odər · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Mən hara, dağlar, dəryalar, ümmanlar hara,zirvələr, sıldırımlar, dumanlar hara,
Ölümdən sonra başlar şair ömrüNoldu birdən-birə, Mixail Yuriyeviç,İndicə gülürdünüz?!
Tut dibi qarışqadı ac daşıyar toxuna, tox daşıyar acınaQara-qara quşlara,yazıq-yoluq quşlara
Boş görünən bu yer əslində, boş deyilBoş görünən bu yer əslində, boş deyil, gündüz görünməyən ulduzlarla dolu göyüzü kimidir – Allahın qəlbindəki hələ gəlib bizə çatmamış İlahi Sözün – İlahi Şeirin varlığına kiçicik bir işarədir.O Sözün – Şeirin varlığını duymadan səhifəni çevirsək də çevirməmiş kimi olacağıq.
Yıxılarkən hamıya dua açan körpə varlıqMən bütün bunlardan sonra anladım, İlahi, şeir, kitab, söz yoxumuş, yerüzündən göyüzünə min bir yana, hamısı da Sənə doğru sonsuz yollar, sonsuz uçuşlar, sonsuz sevgilər varmış ancaq. Həm də anladım, qanad uçmağa, səs oxumağa, söz yazmağa, insanın özüyçün duası Allaha mane olurmuş. Həm də insan özü duymadan Kainatın lap qırağında, göyüzünün yıxılan, axan bir yerindən heç vaxt görmədiyi, bir qəribə körpə varlıq hər an dönə-dönə dua edir ona... Həm də o sevgili körpə elə bilir dua oxuyan Allah özüdür, o isə ancaq duanın hər insançün hər an bir ayrıca oxunduğunu duyur və buna sevinir.Yıxılırkən özündən başqa hamıya dua açıb sevinənlər, bütün dünyanın üstündə duaları çiçəktək açılanlar, Sizinçün sonsuz göyüzünə
Göyüzünün peyğəmbərin ayağı altına gəlməyiO hara getdi, yürüdü,elə onu görən anda
Hərəni öz eşqi boyda göyə çevirir AllahHər nə görürük, dadırıq,aldanırıq, aldadırıq,
Azərbaycan – göyüzündən asılmağa, qalxıb Allaha qısılmağa anakəndirÖzlərini asanlar tək günah eləmirlər, həmdə ayaqlarının ucuyla son təkanı verib donuq
Həm qadın, həm Allah kimi hər qadınYenə, yenə bu dünyadaHər şey dəyişsə də ancaq
Özüm özümə gülüb, özümü sarımaqdan sərxoş oluramKim eşqlə dolu bədəndən sərxoş olur,kim ayrılıqlarla dolu badədən,
Nə adam kimi adamam, nə mələk kimi mələyəmHə adam kimi adamam,nə mələk kimi mələyəm,
Min il həbsdə unudulan, min il qolları nazilən uşaqDünyadan qovduqlarını,üzü ağ, qara, sarı,
Bizi Tanrı dərgahına ancaq bağışladığımız günahlar qaldıracaqKim dostlarını necə tanıyırsa,dünyanı da eləcə tanıyır,
Özündən gözəli yaratmaq – Tanrılıq bu elə bəlkəGözüm yenə hər şeyiincəbel bir bulağın
Səni niyə belə sevdimSəni niyə belə sevdim,belə istədim niyə,
Eşqdən civildəyən hər şey "ancaq məni sev" deyirmi?Hər şey boz-bulanıq, lil,hər şey can ağrısı yenə,
Biz də, biz də itək bir-birimizdəSiz də, siz də,axın, itin bir-birinizdə,
Sevgin gilənar kimiysəİlk dəfə sevdiyinin tellərinibircə-bircə yuxunda öpürsən,
Hey öpürəm məni vuran bir əli, ancaq əli tanımıramBir göz yaşında azmışam,üzlə axıram aşağı,
Min illər hər an unut, hər an yenidən sev məniBirdən qəfil çıx qarşıma,birdən qəfil sevgilim ol,
Şükür! nə çox sevdirdin mənə, TanrımBu göy yağışla kiriməz,kiriməyə daşı durur,
Sevgidən dəli olmağa bu dünyada eşq azımışAy ürək, a baş, a bədən,əl çəkin, əl çəkin məndən,
Yarı dərd, yarı eşq kitabı bu dünyaBir eşqin ruhu ruhunda,Min dərdin canı canında
Ancaq eşqdən bir dünyaya doğruSevdim, Allaha bənzədim,Öldüm, sevgimi bəzədim,
Doğum bəndəylə, ölüm Allahla görüş anıTək-tək adamlar dünyanı hay-küylə, nəsillər isə səssizcə tərk edirlər.Heç kim ölməmiş, İlahi,
Dua edirəm göyüzünə göyüzündən yuxarıyçün də, göyüzündən aşağıyçün dəMəryəmə və İbrahimoğluna*Vaqif İbrahimoğluna və Məryəm Əlizadəyə*
Şam nə gəzir, qəm nə gəzir bu dünyada(şamın, qəmin bu dünyadan xilas olması)*– Kimin var qəmdən gülməli,
Dünya söndükcə sən görünürsən, İlahiMin ildi, milyon ildiGöylərdə ayaqyalın
Sevimli adamları tez aparır TanrıSevdiyi adamlarıtez aparır Tanrı,
Göyüzündən enən adamlar, göyüzünə dönən atlar(son şahanə uçuş – poema)*Son Tərəkəmə elatımızın, Tərəkəmə ellərimizin xatirəsinə – Göyüzünə son dönüşünə*