Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Saxla ayağını, sürücü qardaş,Vurma əllərini maşına burda.
Qəzəl 790صبح جهان بود نفس غم زدای ماجان تازه می شود زدم جانفزای ما
YatırPayızdı. Sozalıb dağlar, dərələr,Nə şirin dincəlib, nə şirin yatır.
Qəzəl 794ای حسن پردهسوز تو برق نقابهاروی عرقفشان تو سیل حجابها
PayızdaDolu budaq salxımlanar, sallanar,Meyvələrin zədə yeri xallanar.
Qəzəl 795وقت است جوش باده زند لاله زارهامیگون شود ز لاله لب جویبارها
OlarNə desə insanın öz əlindədir,İnam da, güman da yaratmaq olar.
Qəzəl 796ای روشن از فروغ تو چشم چراغهاپر گل ز جوش حسن تو دامان باغها
QuzumDözəmmirəm təkliyinə,Mələmə, quzum, mələmə.
Qəzəl 797نتوان به بیمثال رسید از مثالهااز ره مرو به موج سراب خیالها
Qardaş həsrətiAğbabalı Adil üçün*Qardaş, ağır oldu həsrətin mənə,
Qəzəl 802در زلف مده راه دگر باد صبا رازین بیش ملرزان دل آسوده ما را
QoymaramAna Vətən, ana torpaq, ana yer,Duman səni bürüməyə qoymaram.
Qəzəl 812دلگیر کند غنچه من صبح وطن رادر خاک کند کلفت من سرو چمن را
ŞahdağƏtəyində çiçək gördüm, papağında qar,Gəlib səndə doğmalaşıb qış ilə bahar.
Qəzəl 814نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را
GüllərinKönül açdım, nəfəs qatdım, can dedim,Nəfəsinə, qoxusuna güllərin.
Qəzəl 820درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما
Bu dağlarınBuz bulaqlar aynasıdı,Şüşəsidir bu dağların.
Qəzəl 846فروغی است یکرنگی از گوهر مادل ساده فردی است از دفتر ما
SağlıqÖmrün şöhrətidi, ağlın zinəti,Şirin arzuların başıdı sağlıq.
Qəzəl 861از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تابچشم ظاهربین ز بی دردی کند جوهر حساب
QayıdasıyamArzularım gözəlləşibŞəhərə dönsə,
Qəzəl 862حسن آن لبهای میگون بیش گردد در عتابمی دواند ریشه در دل از رگ تلخی شراب
KövrəlirBir zaman darağa yatmazdı tellər,İndi tumar tutub, saç da kövrəlir.
Qəzəl 871در محیط عشق باشد از سر پر خون حبابباشد این دریای خون آشام را گلگون حباب
DanışırdıDinlədim doyunca Oğuldərəni,Təbiət söz alır, söz danışırdı.
Qəzəl 872گر به ظاهر بادپیماییم ما همچون حباباز هواداران دریاییم ما همچون حباب
GedimGur bulaqlar, insafdımı,Sizi yalqız qoyum gedim.
Qəzəl 879چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتابهست با رویش خجل از خودنمایی آفتاب