Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Könül oğurlayan bir adı vardır,Mələk deyil, amma qanadı vardır.
BezdirmisənAvqust günəşindən boğulur nəfəs,Təntiyib tuturuq ürəyimizi.
GəlsinBurada bir səyyadın tor bənası var,Cəhd eylər, dəstinin tərlanı gəlsin.
Mən gülmək istərəmMən gülmək istərəm, çəkil, ey kədər!Çəkil pəncərəmdən, çəkil, ey duman.
Bakı küləyiDemirəm hər zaman gəz bu diyarı,Sındır budaqları, əy budaqları.
Bu yoldaŞerə, sənətə könül bağladım,Ağrılar, acılar gördüm-
Heyran olduğumYoxsan yoxam,Varsan varam,
UşaqlaraBir qız uşağından söyləyim sizəÜç gündür sifəti getmir gözümdən.
Səhəndə sarıSəhər yoldan keçərkən,Salam verdik Bərəyə.
Qurban olumVətən, sənin sal qayana,Boz daşına qurban olum.
QadınQadın! Ey sevgili həmşirə, oyan!Ana! Ey nazlı qadın, qalx! Uyuyan
Pisləyirsən gözəli sən necə hər an, ey şeyxPisləyirsən gözəli sən necə hər an, ey şeyx?Bu necə əql, nə insaf, nə iman, ey şeyx?
AmudəryaAmudərya, məni al,O cəsur dağların qoynuna sal!
ZülfünGərdənində, qamətində ayıb yox,Amma nə gözəldir pərişan zülfün!
GörAşiq olub gəzən diyarbadiyar,Məddəsiz, mənasız söz olarmı, gör?
FilBirinci cərgədə oturmuşuq sirkdəoğlumla qoşa.
OlaBir gözəl sevəsən boyu tamaşaGörən kimi könül ona bənd ola.
Rusların, ermənilərin, gürcülərin xəlfələriRusların, ermənilərin, gürcülərin xəlfələriBirliyə, mehrə, vəfaye çağırır milletini,
Məni görDolannam başına misli-pərvanə,Həsrət gözü yolda qalan, məni gör!
Nazim yadıma düşdüDağların dağa bənzər!Yanıq bağrın nə qaradır,
Getdi şan-şöhrətim, daha nə deyimNəyinə güvənim mən bu dünyanın,Getdi san - söhrətim, daha nə deyim!?
Rübai 8تا گشت رخت روشنی اندوز از روزشب شد روزم، شبم بیفروز از روز
Xanın qəzəbi(Keçmiş məişətimizdən)Xan səsə yuxudan ayıldı. Əvvəl qulaqlarına inanmayıb durdu, yatacağın üstə oturdu. Amma səs onun səsi idi, bunda şübhə etmək olmazdı.
Koroğlu ilə Abdul xocanın görüşüSizə haradan xəbər verim, çardağlı Çənlibeldən. Çənlibeldə Qoç Koroğlu başında da yeddi min yeddi yüz yetmış yeddi dəlisi ilə məskən salmışdır. Heç bir tacir, bəzirgan Çənlibeldən keçib karvan apara bilməzdi. Günlərin bir günü Abdul Xoca Ərzurumdan gəlib Dərbəndə keçməli olur. Yolu Çənlibeldən düşür. Koroğlu da aylarla Ağ qayanın üstündə Abdul Xocanın yolunu gözləyir. Abdul Xoca Çənlibeldən keçən zaman Koroğlu Qıratın belində karvanın başı üstünü alır. Karvan dayanır. Abdul Xoca irəli çıxıb cibindən nal boyda qara pul çıxardıb Korogluya uzadır ki, igid, al, bu sənin yol basman. Koroğlu pulu alır, bir əli ilə əzib Abdul Xocanın üstünə atır. Abdul Xoca işi belə görüb karvana hərəkətə gətirir. Koroğlu bir çovlan edib, götürür "Şahsevəri" havasında görək nə deyir:Çənlibeldən gəldim sənə,
Qafiyə və təcnisin deyişməsiQafiyəEy dörd hərfli, salamımı qəbul et,
HanıÖzgələr yanında döymə sinənə,Aşığam deyirsən, avazın hanı?
Balaca mütəfərriqələr 18– Ağacun!Yetişdim bu fəna dünyadə qəmdən canə, ya mövla,
Bir Arvadın CavabıHörmətli Molla əmi!Yazıb sizdən təvəqqe edirəm bizim bu kağıza yer verəsiniz. Keçmişdə jurnalınızda hamamdan, tiryəkdən, molladan, falaqqadan, cadu-pitidən, üzerrikdən, ilandan, qurbağadan ve s. belə-belə şeylərdən yazırdınız. İndi yəqin ki, sözünüz qurtarıb yapışmısınız bir arvadların yaxasından. Məsələn, 23-cü nömrənizdə arvadların qaşınmağından yazırsınız. Qaşınmaq nə eyibdir? Adamın bir yeri gicişəndə qaşıyır, əgər qaşınmaq arvadlara eyibdir, pəs kişilər niyə qaşınırlar! Mollaların qaşınmaq əski peşəsidir və Bakı vağzalında dünyagörmüş bir müsəlman qardaş şəkər maşasilə boynunu qaşıdığı ve hətta qulağını qurtdadığı və dırnağını təmizlədiyi məgər sizin yadınızdan çıxıbdır?
GələydiXaliqi-ləmyəzəl edəydi imdad,Həsrət gözüm intizarı gələydi.
Abdulla Canızadə Aşıq ValehəEy Səfi, şahi-Nəcəf evi sənə məskən ikən,Niyə ol ruzəni tərk etdin əgər adəm idin.