Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Gözləriniz aydın olsun,Gəlibdi yarın kağızı.
Təzə əsrin ibtidası(Qəziyyə, 4 pərdədə)*Əfradi-əhli-məclis
Pişik *Uşaqlıqda nənəmiz bizim üçün bir nağıl deyərdi, o nağılın başı bu idi ki, bircociyi var idi, birceciyi yox İdi, bircə qan var idi. Bir gün getdi su üstə, sürüşdü düşdü buz üstə. Dedi:Ay buz, sen nə zalunsanmış?
GetdiBir ah çəkdim, sinəm üstə dağ düşdü,Dilimin hər yana sədası getdi.
Boşla, gedəKişi, sənə deyirəm: hey filanı boşla, gedə!Vəfası yoxdu cahanın, cahanı boşla, gedə!
YanarmənCoşdu dili, könlü coşdu,Coşum həddən aşdı daşdı,
Ol saqi misalMəcazı-məclisə, təri-təcnisə,Dolandır saqini, ol saqi misal.
Məna nəSən olan yerlərdə, a Püstə xanım,Kəklik nədir, turac nədir, sona nə?
Dağılan tifaqFaciə dörd məclisdə, beş pərdədəİştirak edənlər
TükəzbanBülbüllər ötüşüb naz ilə oynar,Yanaqların oxşar gülə, Tükəzban!
SəninAlçaqlı, ucalı dağlar,Xub əsir yellərin sənin.
GörmüşəmŞəmşəd mahalında, Morul elində,Ellər, huri-məhliqanı görmüşəm.
Mən fağırın xətirinə dəyibdiZinzal dərəsində suyun üstündə,Bir fahişə mən fağıra söyüfdü.
Dadıma mənimÇox şükürlər olsun şahlar şahma,Yetişdi bu halda dadıma mənim.
Ölüm həqdəndir, əmma növcəvan ölmək nə müşküldürÖlüm həqdəndir, əmma növcəvan ölmək nə müşküldür,Gözündə hər muradı, tazə-can ölmək nə müşküldür.
GəldiŞura el-obanı beybec elədi,Naxış adamların zamanı gəldi.
Dur səhər, ey saqiyi-can, bir qədəh mey sun bizəDur səhər, ey saqiyi-can, bir qədəh mey sun bizə,Gözlərin çünkim yedirdi, sehr edib, əfyun bizə.
Mənzilim dərgahi-cananımda bolğay kaş kiMənzilim dərgahi-cananımda bolğay kaş ki,Ya ona mənzil mənim canımda bolğay kaş ki.
Atayevlər ailəsiİştirak edirlərXosrov Atayev*
BuBeylə ki, bir könül olmaz,Acizü binəvadır bu.
Nizami sənətinin başlıca mənbəyiSözün şərti nəşədədir, nazdadırBu ikisi varsa, şer sazdadır.
Qəzəl: Bir sərimu görmədi kimsə miyanından nişanBir sərimu görmədi kimsə miyanından nişan,Mumiyanlar içrə gərçi bəllisən, ey mumiyan
Qaranlıqda qalanlarımızRusların məşhur ədibi və timsalnəvisi Krılov "Ağacın yarpaqları və kökləri" adlanan bir timsalında yazır: "Baharın gözəl bir günündə ağacın yarpaqları səhraya kölgə salıb, sabah yeli ilə şirin söhbət edirdilər və özlərini tərif edib zəban-hal ilə səbadan sorurdular: Məgər bu səhranı ziynətləndirən və ağacın özünə hüsn və lətafət verən biz yarpaqlar deyilik? Əgər biz olmasaq, ağac nəyə bənzər və özümüzü tərif etməkdə məgər bizim haqqımız yoxdur? Biz deyilikmi çobanı sürüsü ilə günün istisindən saxlayan və onlara rahatlıq bəxş edən? Biz deyilikmi qızları və gəlinləri öz sayəmizin altına rəqsə gətirən, biz deyilikmi sübhlər və axşamlar bülbülü şövqə və həvəsə gətirib, ona gözəl nəğmələr oxutduran və sən özün, ey səba, müttəsil bizimlə olurdun, bir dəqiqə bizdən ayrı qala bilərsənmi?Bu sözləri eşidib, yerin altından ağacın kökləri həzin səslə dedi: Bizi də bir yada salıb razılıq etsəniz nə olur? Yarpaqlar qeyz ilə cavab verdilər ki, siz kimsiniz, sizin nə cürətiniz var ki, bizimlə belə küstaxanə mükalimə edəsiniz? Ağacın kökləri dedi: Biz onlarıq ki, burada yerin altında qaranlıqda dolanıb sizi bəsləyirik və ağaca qüvvət və dirilik veririk. Biz onun rişələriyik. Sizinlə bizim təfavütümüz bundadır ki, sizin ömrünüz bir sənəlikdir. Hər yazdan yaza siz təzələnərsiniz. Amma biz həmişə qaranlıqda işləyib sizə həyat veririk! Əgər biz olmasaq nə ağac səlamət qalar və nə də sizdə bu lətafət və təravət olar".
Geri durŞairəm, şüarayam,Bir lamü-ləngəm, geri dur!
Gülğülə saldım genə nöhfələki-əxzərəGülğülə saldım genə nöhfələki-əxzərə,Etdi mədəd taleim, yetdi əlim sağərə.
GördümÇəmənlər qoynunda, güllər içində,Mən səni çiçəklər əlində gördüm.
HasınaEşq əlindən cavan ömrüm solubdu,İndən sonra heyifinim hasına.
GəlmədiVədə oldu xilaf, illər dolandı,Qıza nə üz verdi, nazlım gəlmədi.
Molla Nəsrəddin BakıdaBir pərdəli, dörd şəkilli pyes*İştirak edənlər
QılmısanEşitmişəm bir neçə əhvalmı,Bir özgəyə əhdü-vəfa qılmısan.