Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Lütf ilə bir bizi saysan, nə olar?Məni məndən də ayırsan, nə olar?
Qəzəl 215Göylər dolandı, mən işə səmanı tapmadım,Dövran cətinlik ilə doldu, mən asanı tapmadım.
Qəzəl 115دل بسته شد به دام دو زلف چو دال دوستبر بوی دانها که بدیدم ز خال دوست
Qəzəl 382Ol qəbadən, pirəhəndən yaxşıdır qəbrü kəfənKim, onu yarın yolunda etməyirsən parə sən.
Yürekde gözlerinün yarasıdurYürekde gözlerinün yarasıdurGönül höd ışkınun bî-çâresidür
Arvada gücləri çatırBizim qeyrətli cavanlarımız başlarını salıblar aşağı elə köhnə qayda ilə gedirlər: köhnə qayda budur ki, heç bir müsəlman arvadının ixtiyarı yoxdur kişilər ilə üzü açıq danışsın.Amma indi yeniyetmə qadınlarımız bu köhnə qaydanı pozmaq istəyirlər və nəinki yad kişilər ilə danışıb gülüşürlər, hələ bəlkə teatrlarda onlar ilə bir yerdə oynayırlar da.
Qəzəl 132همه صحرا گلست و ارغوانستبهرجایی از آن جانان نشانست
Üzün bədri cahanın danəsidirÜzün bədri cahanın danəsidir,Yerü göy, ayü gün pərvanəsidir.
Töhfeyi-Sami, bölmə 585از جمله کاتبان شهر شیراز بود و بسرعت کتابت او کم کسی کتابت میکرد و گاهی بشعر میل میکرد این مطلع از اوست :بی روی دل فروزت عشاق را طرب نیست
Əngurdə mey şirəsi, ey əhli-səfa!Əngurdə mey şirəsi, ey əhli-səfa!Yerlə gög arasında qılıb nəşvü nüma;
KrımMən yenə qonağın oldum, ay Krım,Güldü gözlərimdə ulduz, Ay Krım!
Qəsidə 166گر نگار من دو زلف خویش بسپارد بمنمشگ سایم من بکیل و غالیه سایم بمن
Müləmmə 48دمت دمعی با جفان و لست مذنب جانیو صارالقلب مشعوفا بالفاظ کمر جان
Təzə çıxan mollalaraBəsdir bu fırıldaqların, ay bədyəxan oğlan,Son ver bu həyasızlığa, bir yol utan, oğlan!
Barışa bilməzEy afət, sanma ki, yaralı könlüm,Dərdini aləmə danışa bilməz.
Rübai 147گه خصم شوی مرا و گه یار آئیروزی به هزار گونه در کار آئی
Qəzəl 144عشق ساقی شد می بیغش زدیمخویش را مستانه بر آتش زدیم
Rübai 58از سبزه شود خرد چو ماه اندر میغچون رفت خرد ز سر بود لایق تیغ
Komediya kəmali-ləyaqətlə oyanıldıAvrustun 3-də Salamovların evində Qarabağda axır vətdə erməni-müsəlman qirğınında yaralanmış müsəlmanların mənfəətinə müdiri-məsuk uçitel Əlicabbar Orucəliyev cənablari sair ziyalı cavanlar ilə mütəffiq N.Vəzirovun dörd pərdəli “Yağışdan çıxdıq, yağmura düşdük” komediyasın səhneyi-tamaşaya qoydular. Spektakl çıxarılacaq otaq vəsi və geniş zaldan ibarət idisə də, izdiham və qələbəlikdən insan adətən yerindən hərəkət edə bilməyirdi. Tamaşaçiların boylə cəm olduqlarında ancaq ianə etmək ən ümdə məqsədləri və saf-sadiq niyyətləri olduğu hər kəsin nasiyeyi-əhvalından müşahidə olunurdu. Ianə mətlub vəchilə olmuş idisə də, spektakl dəxi müntezəm bir surətde tərtib olunmuş vəz ilə hüzurə çıxarılıb, kəmali-ləyaqət ilə oynanıldı.Cəbrayılov cənabları (Hacı Qənbər) hansi ki, öz dövleti[ni] əla dərəcədə dərk etdiyindən hərəkati-səkənatında və ədayi-kəlimat və bəyənatında ziyadə məharət göstərib, cəmaəti qah-qah ilə güldürürdü. Cənab Məhəmmədov (Aşıq Vəli) aşıqlar tərzində gözəlcə saz çalıb, xoş avaz ilə oxumağında və məlahətli oynamağında cəmaəti valeh ediyordu. Ağalarbəy Hüseynbəyov (Əşrəf) özünü səhneyi-tamaşada asudə saxlamaqla müəssir dediyi ibrətamiz sözləri tamaşaçıları məbhut etmişdi. Mustafayev (Cəbi) öz rolunu nəhayət dərəcədə əzbərləmişdi. Danışığında, hərəkətində bir hiyləkar nökəri mücəssəm ediyordu.
Digər şeir 65هزار شانه به زلف نگار خویش کشیدمز ازدحام دل خویش در میانه ندیدم
Bəzək və zinətDeyirlər arabir arxamca baxıbSadə geyimimdən gileylənirsən.
Mənim NaxçıvanımSinəmdə o yerin dağ havasıdır,Qaynar bulaqları qaynar qanımda.
Məni çırpar pola buOla bir yaxşı «kreslo» ola sərvət, ola bu,Yapışıb valla dilimdən məni çırpar pola bu.
Nə yaraşır sana, divanə könülNə yaraşır sana, divanə könül,Həmdəm olmaq yarə bu gündən belə?
XXVI. «Üçüncü Bahadır şah»Şahzadə Bahadır xanın şərəfinə verilən ziyafətdə Bakı ziyalısından başlayaraq, Bakı milyonçusuna qədər hamı iştirak etdi. Türklərin şəhərə yaxınlaşmasını görüb Bakı kəndlərinə, xüsusən Mərdəkana yığılmış «müsavat» partiyası rəhbərləri də bu ziyafətdə iştirak edirdilər.Ziyafətdən üç mühüm məqsəd vardı. Onlardan biri ziyafəti təşkil edən Hacı Zeynalabdin Tağıyevin daşıdığı məqsəd idi.
Tülkü və dovşanTülkü tələsik qaçırdı. Bir dovşan onu görüb soruşdu:– Tülkü qardaş, nə var? Nə olub?
Qızıl tac kimiQızım Ülkərə*Heç nə istəmirəm,
Arxada uçurum, qabaqda ZamanKeçirəm Bakının küçələrindən,bu günü qürbətdi, dünəni Vətən.
Ulduzlara doğru yürüşHər ulduz bir evin pəncərəsinə bənzəyir.Sevincli, qəmli, işıqlı, insan həyatlı.
Xurşidi-tabanın əgər hüsnü cəmalı çoxdururXurşidi-tabanın əgər hüsnü cəmalı çoxdurur,Sən ğönçeyi-xəndaninin ğönçü dəlali çoxdurur.