Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bağlər səbz oldu, olmaz xatirim xürrəm hənuz,Gül açıldı, bülbül oldu şad, məndə qəm hənuz.
VardırSülhün yer üzündə ulu sirdaşları vardır,Hərbdaşlara meydan oxuyan marşları vardır!
Qəzəl 3913Xoş o insanlara ki, bərkdə yandı bir-birinə,İlk sözü, son sözü hər yerdə "can"dı bir-birinə.
Qitə 83مهتر قالیان و نور مرندمیلشان جز به سربلندی نیست
Qəzəl 766ما را چو توانی که ز خود دور فرستیاین نیز توانی که بما نور فرستی
Rübai 41چون لاله پریرم آتشی در دل بوددی داد نوید سنبلت باد درود
Yârenler firâkından âh u bin âhYârenler firâkından âh u bin âhYâr içün ölmekliğe çohdur günâh
Allah var, yaxud çəki daşlarıHər kəs desə “allah yoxdur” – bil ki, yalan deyir. Axı insanın ağlı var; bəs bu dünyanı kim yaradıb?Hələ dəlili-əqli kənarda qalsın: bəs yüz iyirmi dörd min peyğəmbərə nə deyirsən ki, bunlar hamısı bir-birinin dalıyca Allahın varlığını təsdiq ediblər?
Rübai 11ای دل،غم عشق ذو فنونت سازدوز هرچه گمان بری فزونت سازد
Töhfeyi-Sami, bölmə 475پسر مولانا حاجی شاه حلاج کاشانی است که هجو گوی بوده اما جمالی برعکس پدر واقع شده طالبعلم فضلیت اندیشه و شاعر حیا پیشه است، این مطلع از اوست :خوشا کسی که باین قومش آشنایی نیست
Hansı bar aşiqə kim, sən kimi canan olmazHansı bar aşiqə kim, sən kimi canan olmaz,Bu müşəxxəsdi ki, cismində onun can olmaz.
Mənliyi günəşlə doluMənə sual verdi köhnə bir müdir,Füzuli şiədir, yoxsa sünnüdür?
Qəzəl 3935Qara zülf ay üzünə düşsə, onu ram eləyər,O mənim gündüzümü döndərib axşam eləyər.
Qitə 92سرفکنده شدم چو دختر زادبر فلک سر فراختم چو برفت
Qəzəl 767بس ازین عمر سرسری که به تقلید زیستینظری کن به خویش تا ز کجایی و کیستی!
Rübai 61ای ریخته خونم بدو چشم خونریزناکرده ز خون ناحق من پرهیز
Tutalum süci vardur harîf kanıTutalum süci vardur harîf kanıOrtada söz çoh geçer ârif kanı
Şura qadınlarıOktyabr ayının ikisində, Bakıda şura qadınlarının və zəhmətkeş qadınların bir böyük yığıncağını gördüm.Və hamısını üzü açıq gördüm.
Məqamatül-arifin, 13معرفت،پس بقای جان باشدپس فنا ملک جاودان باشد
Töhfeyi-Sami, bölmə 486میرمحمد نام دارد پدرش رییس و کدخدای تهران بود اما او را همت بلند افتاده ترک آن کار کرده و آنچه دارد در میان دارد، بدین واسطه بد معاشش میخوانند این مطلع از اوست:شمع در فانوس شد پروانه سرگردان بماند
Ey Xızır, zülməti-zülfü sənə asan olmazEy Xızır, zülməti-zülfü sənə asan olmaz,Dəhəni-yar kimi çeşmeyi-heyvan olmaz.
Ölümdən adlayanlarUcalan heykəllər kimlər üçündür,Əbədi məşəllər kimlər üçündür?!
Qəzəl 3945Dinməyə qoymayalar ortada sözlər yayanı,Qələm hey ömrü boyu çəkmədi sözdən ziyanı?
Qitə 138جهان را آه آه از دل برآمدچو عزالدین بوعمران فروشد
Qəzəl 773سوگند من شکستی، عهدم به باد دادیبا این ستیزه رویی روز و شبم به یادی
Rübai 62تن سوخت دلم مایل یارست هنوزبنیاد محبت استوارست هنوز
Sabâha çıharmışdur mahmûr gözlerSabâha çıharmışdur mahmûr gözlerYayını kurıp âşık gönlin gözler
TövhidQül hüvəllahü əhəd!Bu zalım oğlu müşriklərə həzrət rəsuli-xuda deməkdən yoruldu ki, Allah-taala birdir, necə ki, Şəkidə qadınlar klubunda pedağoji texnikum tərəfindən tərtib olunan müsamirə vahid bir nəfərin şərəfinə imiş.
Qəzəl 15طلوع پرتو حسنست در جهان، اماخلاف مذهب و دین چیست؟ معنی اسما
Töhfeyi-Sami, bölmə 487در تهران به کتابت مشغول است. این مطلع از اوست:آنچه در دل داشت گویا بر زبان آورده است