Qəzəl 3294

می در آن لعل گهربار تماشا داردآب در گوهر شهوار تماشا دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3296

از ترشرویی ما خاک چه پروا دارد؟می اگر سرکه شود تاک چه پروا دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3302

سخنی کز دل بیتاب بود پرداردنامه شوق چه حاجت به کبوتر دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3303

عشق صد لخت جگر بر مژه تر داردگره افزون خورد آن رشته که گوهر دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3304

می کجا مهر حجاب از لب ما بردارد؟نه حباب است که هر موج ز جا بردارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3314

از بتان شسته عذاری که حجابی داردچشم بد دور که خوش عالم آبی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3315

لب لعل تو اگر جام شرابی دارددل ما نیز نمک خورده کبابی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3325

پاس اندوه دل تنگ نگه می داردشیشه ما طرف سنگ نگه می دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3332

هر که چون غنچه سر خود به گریبان نبردوقت رفتن ز گلستان لب خندان نبرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3343

کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذردزمزم از خاک درت اشک‌فشان می‌گذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3344

غنچه راز مرا آه به ناخن وا کردخنده چاک، گریبان مرا رسوا کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3345

دولت از دیده بیدار طلب باید کردگریه چون شمع نهان در دل شب باید کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3350

روی آیینه دل تار نمی باید کردپشت بر دولت دیدار نمی باید کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3351

خنده چون کبک به آواز نمی باید کردخویش را طعمه شهباز نمی باید کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3352

رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرداینقدر ناز به آیینه نمی باید کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3353

رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کردزرهی نیست که بتوان به قبا پنهان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3354

حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کردصف محشر علم شهرت خود پنهان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3362

سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کردسفر آینه را رو به قفا خواهی کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3365

بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کردمشق نظاره آن قامت رعنا می‌کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3367

در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کردناله فاخته را سرو دو بالا می‌کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3368

خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کردز آب حیوان به لب خشک قناعت می کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3375

هر که در وقت جوانی ره طاعت گیردخط پاکی ز عرق ریزی خجلت گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3379

تا دلی از کف ارباب وفا می گیردبارها فال ز دیوان حیا می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3380

شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زدتر نشد هر که دلیرانه بر این دریا زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3391

اشک را دیده من گوهر غلطان سازدآه را سینه من سنبل و ریحان سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3393

صبر را زمزمه من سفری می سازدکوه را ناله من کبک دری می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3394

سینه را تیره هوا و هوسی می سازدوقت آیینه مکدر نفسی می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3395

چه میان است که دایم چو دل من لرزداینقدر مور مگر بر سر خرمن لرزد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3396

پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزدبرگ بر خویش در ایام خزان می لرزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3400

پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزدکه دل آبله بر ریگ روان می‌سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq