Saib Tabrizi: Safavid era
دلفریبی چون به جولان آورد آن ماه رامرد می باید نگه دارد عنان آه را!
Ghazal 1950نه تخت جم، نه ملک سلیمانم آرزوستراهی به خلوت دل جانانم آرزوست
Ghazal 1951دستی به جام باده حمرایم آرزوستدست دگر به گردن مینایم آرزوست
Ghazal 1952تا خط به دور ماه رخت هاله بسته استاز هاله مه به حلقه ماتم نشسته است
Ghazal 1953جام شراب مرهم دلهای خسته استخورشید مومیایی ماه شکسته است
Ghazal 1954باد بهار مرهم دلهای خسته استگل مومیایی پر و بال شکسته است
Ghazal 1955این خار غم که در دل بلبل نشسته استاز خون گل خمار خود اول شکسته است
Ghazal 1956پیری اگر چه بال و پرم را شکسته استپای جهان نورد خیالم نبسته است
Ghazal 1957عیش دل شکسته به آزار بسته استجوش بهار آبله در خار بسته است
Ghazal 1958از رفتن تو باغ پریشان نشسته استگل در کمین چاک گریبان نشسته است
Ghazal 1959آن کس که تاج را به فریدون گذاشته استسودای عشق در سر مجنون گذاشته است
Ghazal 196نیست پروای فنای خود دل وارسته راتیغ خضر راه باشد دست از جان شسته را
Ghazal 1960یک دل هزار زخم نمایان نداشته استیک گل زمین هزار خیابان نداشته است
Ghazal 1961عارف به اختیار خود از سر گذشته استاین رشته ناگسسته ز گوهر گذشته است
Ghazal 1962بر گلشن آنچه زان گل خودرو گذشته استبر زخم های تازه کی از بو گذشته است؟
Ghazal 1963بر طفل اشک خون جگر دست یافته استدر آب، رنگ چون به گهر دست یافته است؟
Ghazal 1964این گردباد نیست که بالا گرفته استاز خود رمیده ای است که صحرا گرفته است
Ghazal 1965آتش به مغزم از می احمر گرفته استاین پنبه از فروغ گهر درگرفته است
Ghazal 1966زلفش به هر دو دست عنانم گرفته استابروی او به پشت کمانم گرفته است
Ghazal 1967چشم قدح به جلوه مینای باده استاین شوخ چشم، قمری سرو پیاده است
Ghazal 1968نقش و نگار دشمن دلهای ساده استجوهر به چشم آینه موی زیاده است
Ghazal 1969تا چشم من به گوشه عزلت فتاده استاز دیده ام سراسر جنت فتاده است
Ghazal 197گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته رانور می بارد ز سیما این چراغ کشته را
Ghazal 1970دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده استپرهیز را شکسته به جا اوفتاده است
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.