Saib Tabrizi: Safavid era
عشقم هنوز جای به گلخن نداده استبرقم هنوز بوسه به خرمن نداده است
Ghazal 1972روی شکفته شاهد جان فسرده استآواز خنده شیون دلهای مرده است
Ghazal 1973دل را ز کینه هر که سبکبار کرده استبالین و بستر از گل بی خار کرده است
Ghazal 1974شیرین تبسمی که مرا راه دین زده استاز موم، مهر بر دهن انگبین زده است
Ghazal 1975تا زلف او به باد صبا آشنا شده استاز دست دل عنان صبوری رها شده است
Ghazal 1976از خاکمال دام، پرم توتیا شده استاز مالش استخوان تنم رونما شده است
Ghazal 1977از تیر غمزه اش دل دیوانه پر شده استبیرون روم که از پری این خانه پر شده است
Ghazal 1978خال تو ریشه در شکرستان دوانده استاز خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Ghazal 1979دود دلی ز ابر گهربار مانده استداور تری ز قلزم زخار مانده است
Ghazal 198از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته راچون صدف کن پرده داری گوهر ناسفته را
Ghazal 1980با داغ عشق، شعله غیرت نمانده استگرمی در آفتاب قیامت نمانده است
Ghazal 1981امروز قدر نکته موزون نمانده استانصاف در قلمرو گردون نمانده است
Ghazal 1982زاهد ز سبحه در پی تسخیر بوده استخاکش خمیر مایه تزویر بوده است
Ghazal 1983شرم گناه رهبر توفیق بوده استعصیان غبار لشکر توفیق بوده است
Ghazal 1984شیرازه طرب خط پیمانه بوده استسیلاب عقل، گریه مستانه بوده است
Ghazal 1985هر کس بیاض گردن او را ندیده استافسانه ای ز صبح قیامت شنیده است
Ghazal 1986لعلت به خنده پرده گل را دریده استآیینه از رخت گل خورشید چیده است
Ghazal 1987تا دست من به گردن مینا رسیده استکیفیتم به عالم بالا رسیده است
Ghazal 1988تا سینه ام به داغ محبت رسیده استپروانه ام به مهر نبوت رسیده است
Ghazal 1989نور شکوه حق ز مقابل رسیده استوقت شکست آینه دل رسیده است
Ghazal 199بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته رامن به راه انداختم این کاروان خفته را
Ghazal 1990دل از حریم سینه به مژگان رسیده استکشتی به چار موجه طوفان رسیده است
Ghazal 1991چشم ترم که مشرق چندین ستاره استبر آفتاب روی که گرم نظاره است؟
Ghazal 1992خون در دلم ز غیرت آن گوشواره استعالم سیاه در نظرم زان ستاره است
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.