Safavid era
زلفش به هر دو دست عنانم گرفته استابروی او به پشت کمانم گرفته است
Ghazal 1967چشم قدح به جلوه مینای باده استاین شوخ چشم، قمری سرو پیاده است
Ghazal 1968نقش و نگار دشمن دلهای ساده استجوهر به چشم آینه موی زیاده است
Ghazal 1969تا چشم من به گوشه عزلت فتاده استاز دیده ام سراسر جنت فتاده است
Ghazal 197گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته رانور می بارد ز سیما این چراغ کشته را
Ghazal 1970دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده استپرهیز را شکسته به جا اوفتاده است
Ghazal 1971عشقم هنوز جای به گلخن نداده استبرقم هنوز بوسه به خرمن نداده است
Ghazal 1972روی شکفته شاهد جان فسرده استآواز خنده شیون دلهای مرده است
Ghazal 1973دل را ز کینه هر که سبکبار کرده استبالین و بستر از گل بی خار کرده است
Ghazal 1974شیرین تبسمی که مرا راه دین زده استاز موم، مهر بر دهن انگبین زده است
Ghazal 1975تا زلف او به باد صبا آشنا شده استاز دست دل عنان صبوری رها شده است
Ghazal 1976از خاکمال دام، پرم توتیا شده استاز مالش استخوان تنم رونما شده است
Ghazal 1977از تیر غمزه اش دل دیوانه پر شده استبیرون روم که از پری این خانه پر شده است
Ghazal 1978خال تو ریشه در شکرستان دوانده استاز خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Ghazal 1979دود دلی ز ابر گهربار مانده استداور تری ز قلزم زخار مانده است
Ghazal 198از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته راچون صدف کن پرده داری گوهر ناسفته را
Ghazal 1980با داغ عشق، شعله غیرت نمانده استگرمی در آفتاب قیامت نمانده است
Ghazal 1981امروز قدر نکته موزون نمانده استانصاف در قلمرو گردون نمانده است
Ghazal 1982زاهد ز سبحه در پی تسخیر بوده استخاکش خمیر مایه تزویر بوده است
Ghazal 1983شرم گناه رهبر توفیق بوده استعصیان غبار لشکر توفیق بوده است
Ghazal 1984شیرازه طرب خط پیمانه بوده استسیلاب عقل، گریه مستانه بوده است
Ghazal 1985هر کس بیاض گردن او را ندیده استافسانه ای ز صبح قیامت شنیده است
Ghazal 1986لعلت به خنده پرده گل را دریده استآیینه از رخت گل خورشید چیده است
Ghazal 1987تا دست من به گردن مینا رسیده استکیفیتم به عالم بالا رسیده است
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.