Homam Tabrizi: Nature and spring
ای صبا آنچه شنیدی ز لب یار بگوعاشقان محرم رازند نه اغیار بگو
Ghazal 176میآمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی
Ghazal 180باز ای مطرب حدیثی در میان انداختیفتنهای در مجلس صاحبدلان انداختی
Ghazal 181چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی
Ghazal 182گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستیز آتش دل آب چشمم همچو باران نیستی
Ghazal 184گفت از برای چیدن گل در چمن شدیاز مات شرم باد که پیمانشکن شدی
Ghazal 185بر دل از زلف چو زنجیر تو دارم بندینه چنان بند که آن را بگشاید پندی
Ghazal 186توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پریهر چه دیدیم و شنیدیم از آن خوبتری
Ghazal 188ای باد نو بهاری بوی بهشت داریاز سوی گل رسیدی یا پیک آن نگاری
Ghazal 189ای نسیم سحری هیچ سر آن داریکز برای دل من روی به جانان آری
Ghazal 193دیگر نخوانم جان تورا زیرا که از جان خوشتریاز حسن خوبان نشمرم حسنت که زایشان خوشتری
Ghazal 194بازیچه نیست آخر آیین عشقبازیبا دوست درنگیرد تا روح در نبازی
Ghazal 196به یک کرشمه توانی که کار ما سازیولی به چارۀ بیچارگان نپردازی
Ghazal 198در آرزوی تو گشتم به هر دیار بسیمرا ز روی تو هرگز نشان نداد کسی
Ghazal 200بگذشت بر نظارگان نگذاشت در قالب دلیاز حسن او پر دیدهام این شیوه در هر منزلی
Ghazal 201اکنون که نیست ما را با دوستان وصالیپیوند تن نخواهد جانم به هیچ حالی
Ghazal 204کو جوانی تا فدای عشق خوبان کردمیبار دیگر عمر خود در کار ایشان کردمی
Ghazal 209به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی
Ghazal 216ای گل از غنچه کی برون آییکه شدم ز انتظار سودایی
Ghazal 220گلستانی و ما مستان بوییچه باشد گر بیابم آرزویی
Rubai 61میآمد و بر گلش پریشان سنبلبر چهره عرق نشسته چون بر گل مل
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.