Saib Tabrizi: Nature and spring
پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفتهمچو قمری طوق حکم من به گردن می گرفت
Ghazal 1404سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقتگر شبی خواهی شدن مهمان ما وقت است وقت
Ghazal 1407غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت
Ghazal 1409بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بختقانعم با دل بیدار ز بیداری بخت
Ghazal 1410دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویختدامن از هر چه کشیدم به گریبان آویخت
Ghazal 1413تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟دلم از کار شد آن غمزه پر کار کجاست؟
Ghazal 1415فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاستاشرف آنجاست که آن سرو خرامان آنجاست
Ghazal 1416نه خط از چهره آن آینه سیما برخاستکه درین آینه، جوهر به تماشا برخاست
Ghazal 1417قد موزون تو روزی که به جولان برخاستهر که را بود دلی، از سر ایمان برخاست
Ghazal 1418خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاسترگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست
Ghazal 1419از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست
Ghazal 1420خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداسترشته از صافی این دانه گوهر پیداست
Ghazal 1421از لب خشک صدف ریزش نیسان پیداستخشکی بحر ز سر پنجه مرجان پیداست
Ghazal 1422خط نارسته ازان چهره گلگون پیداستمشک خالص شدن از صافی این خون پیداست
Ghazal 1423شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست
Ghazal 1424در کمین این فلک سخت کمانی که تراستعاقبت گرد برآرد ز نشانی که تراست
Ghazal 1425بی طراوت نشود سرو جوانی که تراستدر شکر خواب بهارست خزانی که تراست
Ghazal 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست
Ghazal 1428از زمین اوج گرفته است غباری که مراستایمن از سیلی موج است کناری که مراست
Ghazal 1429کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست
Ghazal 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست
Ghazal 1435لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست
Ghazal 1436آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست
Ghazal 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.