Saib Tabrizi: Nature and spring
(جسم زاری است که با آه به هم پیچیده استگردبادی که درین بادیه سرگردان است)
Ghazal 1489خط نارسته که در لعل لب جانان استهمچو زهری است که در زیر نگین پنهان است
Ghazal 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرادر سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا
Ghazal 1492دل پر داغ گلستان سحرخیزان استنفس سوخته ریحان سحرخیزان است
Ghazal 1499گریه ابر بهار از دل پر درد من استچهره زرد خزان از نفس سرد من است
Ghazal 1502سیل درمانده کوتاهی دیوار من استبی سرانجامی من خانه نگهدار من است
Ghazal 1504موج سنبل ز پریشانی پرواز من استگل برافروخته شعله آواز من است
Ghazal 1507دخل و تحسین بجا باعث احیای من استهر که را درد سخن هست مسیحای من است
Ghazal 1508تا جنون انجمن افروز دل خونین استدیده شیر مرا شمع سر بالین است
Ghazal 1509عقل نخلی است خزان دیده که ماتم با اوستعشق سروی است که سرسبزی عالم با اوست
Ghazal 1514در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوستهر که در عالم آب است همه عالم ازوست
Ghazal 1515هر که از حمد تو خاموش نگردد دم ازوستهر که در حلقه ذکر تو بود خاتم ازوست
Ghazal 1516بند و زندان گرامی گهران از جاه استیوسف ما به عزیزی چو رسد در چاه است
Ghazal 1520که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟که سهیل (از) عرق شرم برافروخته است
Ghazal 1521خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟از دم گرم که آب گهرش سوخته است؟
Ghazal 1522آن که در جام خضر آب بقا ریخته استبه لب تشنه ما زهر فنا ریخته است
Ghazal 1523هر طرف روی نهی باده جان ریخته استاین چه فیض است که در دیر مغان ریخته است
Ghazal 1527غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته استتا که دیگر به تماشای گلستان رفته است؟
Ghazal 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا
Ghazal 1531هر که را می نگرم سوخته جان افتاده استاین چه برق است درین لاله ستان افتاده است؟
Ghazal 1532از شکر خنده ات آتش به جهان افتاده استاین چه شورست که در عالم جان افتاده است؟
Ghazal 1533این نه غنچه است که گلزار به بار آورده استکه به ما نامه سربسته ز یار آورده است
Ghazal 1536بس که مژگان تو بر دیده روشن زده استپرده دیده من کاغذ سوزن زده است
Ghazal 1538دل من تیره ز بسیاری گفتار شده استزین پریشان نفس آیینه من تار شده است
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.